si Empi at Sagada

Sa tuwing napapadaan sa FYP ko ang Sagada lalo na ang spot na ito taken April 2010. Palagi ko kayo naalala Mark at Yanah lalo na ikaw Empi na kinuha nasa amin ilang taon na. Hindi na kita nayaya bumalik sa Sagada kung san nagsimula ang pagkakaibigan natin. Last December 2025, pang 6th time ko nang balik sa Sagada pero ako lang mag-isa. Sino ba naman kasi ang wala sa katinuan na sasabay sa akin na bukod sa weekdays eh magtatapos na ang taon. 

Pero masaya kahit papaano dahil hawak ko ang oras ko at halos pagmumuni at malalim na pagisip sa paglalakad ng ilang kilometro, Sagada is all about walking at alam mo yan nang mag traverse tayo na naglalakad lang ni RJ mula Pongas Falls to Lake Danum which unfortunately hindi na natin naabutan ang sunset.

Sa huling araw ko sa Sagada, ilang oras ako sa pwesto nayang nasa picture, hindi ko naramdaman ang oras kakagunita ng mga memories natin with Yanah sa unang pagapak natin sa Sagada, memorable sa akin dahil iyong ang unang adventure ko. Namumugto na nga ang mata kaka-reminisce, ang sarap, ang payapa wala pang masyadong establishment kaya na enjoy natin ang bawat moment. Kung pwede lang mabalik ang nakaraan, kaso wala eh, kelangan makapag move on at magising sa reality na wala na ang isa sa mga close friend ko. Dalaw ka naman sa panaginip ko Empi at magkwentuhan tayo. Miss ka na namin..

Note to Self..

 Dear Me,

I know you’ve been carrying a lot lately — responsibilities, expectations, silent battles, and thoughts you rarely share with anyone. But despite everything, you’re still here, still trying, still moving forward even on days when your energy feels drained. That already says so much about your strength.

Thank you for not giving up on yourself.

There will be moments when you feel behind, misunderstood, or uncertain about where life is taking you. Remember that growth is not always loud. Sometimes it looks like surviving a difficult week, choosing peace over pride, or simply getting through the day without quitting.

You don’t have to have everything figured out right now.Be proud of the person you are becoming. The lessons, failures, heartbreaks, and challenges are shaping you into someone wiser and stronger. One day, you’ll look back and realize the hard seasons taught you resilience you never knew you had.

Please be kinder to yourself. Stop measuring your worth based on how productive you are or how others see you. You are more than your mistakes, delays, or setbacks. You deserve the same patience and understanding that you freely give to others.

Keep dreaming. Keep improving. Keep believing that your time will come.

And when life feels heavy, pause for a moment and remember this: You’ve already survived days you once thought you couldn’t handle.

I’m proud of you for continuing.

Sincerely,

You

Sana..

Tanaw lang

Sinilip ko lang saglit ang 2009 entries ko sa blog na ito. Masarap lang balikan mga alaala ng kahapon, mga panahong inosente kapa sa lahat ng mga bagay at dumadaan kapa sa proseso at resulta kung maganda o hindi.

Naalala ko pa mga code na ginawa ko para makilala mga anonymous na pinagbabanggit ko sa blog entry. Kung may time machine lang, why not na balikan if magiging ok ba kami pero dapat handa rin ako sa consequences or ripple effect ng ganiwa ko kung sakaling totoo ang time travel.

Elementary

syempre kumuha na naman tayo sa nakaraan, mga sentiymento noong unang panahon

Missed

taken from my Old LiveJournal account which is surprisingly buhay pa until now. 

2021

Bagong taon na naman. May COVID-19 pa rin. Mukhang magtatagal pa talaga siya bago umalis. Maraming plano na naman ang na kansela dahil dito. Ano nalang kaya mangyayari sa atin sa hinaharap. 

Bebed

Naalala ko na naman mga napanaginipan ko pero bawal sabihin kung sino, siguro mga namimiss kong tao nagpakita at parang eksena pa sa isang serye.

Parang may drug operations tapos parang mga agents sa isang buy bust operation pero walang nangyaring huli pero kakilala at close friend dati ang involved, kasama niya lang tatay niya at maayos naman siyang nakausap. 

Sa kabilang banda yung isa pang matagal ko nang hindi nakikita, pumunta ako sa bahay nila, siya lang magisa, eh matagal ko nang gusto tikman ito, nagulat nalang siya nang nag take advantage ako at ayun na nga, hindi naman siya nagalit at parang casual na niyang ginagawa ata ito, yun nga lang unamin siya na hindi ako ang una kundi yung isa ko pang kasamahan dati sa ibang kumpanya na halos oras oras eh ginagawa sa kanya, kaya siguro parang wala na sa kanya kung ano man gawin sa kanya. Naputol nalang ang nangyari nang dumating ang asawa at anak niya. 

Nang pauwi na ako eh hindi ko alam ang lugar na iyon at naiwan nalang ako magisa, kaya nagtanong ako sa dalawang bata na puro iyakin. Umalis nalang ako at nagtanong sa isang matanda, tawid lang daw ako sa kalsada at iyon ang mabilis na daan paguwi ko kaso dahil quarantine ay walang sasakyan makakapaghatid sa akin. At doon na naputol ang aking panaginip. 

Hindi ko alam sa pagod ba o sarap ng tulog kaya naalala pa natin minsan ang ating panaginip, kailangan lang mabilis tayo mag type para hindi isa isang mawala ito sa isipan.