Manic Monday

Lunes na lunes pero tinatamad akong pumasok at gusto ko pa matulog for an extra hour kaso parang nakikinita ko na ang mangyayari sa akin pagpunta sa EDSA at 8pm - ang prusisyon sa jeep bukod pa sa matinding sikat ng araw in your face. Dapat pala nag file na lang ako ng leave today. Monday sickness talaga oh, napuyat kasi ako kakapanood ng Naruto Shippuden - sa sobrang busy sa work and other activities - wala na akong panahon makapanood kasi - maski mga ibang anime na sinusundan ko years later hindi ko na natutuloy panoorin like Death Note and Code Geass.

Hindi nga ako nakapunta sa walkathon ng Haribon Foundation - nakakahiya talaga kasi tumawag pa naman ako para magpa-reserve ng shirts and bags tapos hindi naman ako nakapunta. Ganito talaga ako, tinatamad pag walang kasama talaga unless may enough reason para pumunta sa isang lugar gagawin ko. As usual - Cabal weekend pa rin lv.91 na ang FA ko and salamat sa BB at almost 1/3 na ako sa G. Master rank ko sa magic skills. Medyo nakakatamad na rin kasi yung mga kausap ko online hindi ko na masyado nakikita ngayon. Newest expansion of World of Warcraft was launched last 13. Kahit gusto ko maglaro hindi pwede dahil marami akong priorities ngayon kesa sa pagbabayad ng monthly subscription fees sa game.

Simula nang bumalik ako sa PinoyExchange (last login was 2 years ago pa), marami nang nagbago. I've been talking to one of the PEXers there and hindi ko alam kung may nabubuo na ba sa amin dahil masyado siyang malayo kaya magandang wag muna mag expect and assume sa situation namin (alam ko Dan magtatanong ka na naman kung sino iyon!). Palagi nga siyang tumatawag everyday to me pero wrong timing palagi. Kaya eto hindi pa kami nakakapagusap nang masinsinan. Alam ko minsan naiinis na siya sa akin pero ano magagawa ko - iba ang situation ko sa kanya at hirap ako dahil sa hindi maipaliwanag na kalagayan. Basta bahala na siguro. Aantayin ko na lang ang pagdating niya next month or 2 mula sa ibang bansa.

Clip: Beautiful World - (OST) Rebuilding of Evangelion 1.0 You are [Not] Alone

He says

"..Yet here I am, struck down and contemplating whether I should stand up or let let the pain overwhelm me - swallowing me whole so I would cease to exist. Now,I couldn’t stop myself from grimacing while looking at the very same horizon wondering if my fate will never change - like the horizon that I am seeing right now - unchanging as it is.

I guess they shouldn’t be demanding for someone like me to change. ‘Cause the way I see it, they never bothered to change themselves as well.

Even if you love them so much.

Even if you hate them so much.

It’ll all lead into one point.

To the horizon who didn’t bother to change - to the only direction it goes since the start of time.

-.. at the Antipolo outlook. Yes. Again, Aryeh's Kira's Eye

He Says

hanga ako sa taong ito, magaling ang kanyang isip sa paglikha ng ganitong katha ukol sa kanyang mga mithiin sa buhay, kagaya nya - ito ay isa rin sa aking mga pangarap..

"..Gusto ko lang sana eh maipamalas ko ang Elias na matagal nang nabubukbok sa regular na pagtatanghal bilang isang payaso ang walang ibang alam kundi ang magpawala ng isang kalapati sa isang iglap, magpaikot-ikot sa mga kwento ng buhay at magpakita sa lahat ng isang masayang mukha, na sa likod naman nuon ay isang inaamag na pagkatao na pilit gustong lumabas sa nakasanayan.

Gusto kong lumipad. Maging ang taong gustong kong maging. Mangarap. Umalis sa ultra-konserbatibong lipunang ang totoo'y isang pangkat ng mga oportunistang liberal. Mamuno ng hindi pinipigilan, maglingkod ng hindi nagmumukang mayabang, lumaki ng may sariling panindigan, maging ako sa sarili kong pananaw. Makipagkaibigan ng hindi plastik, matanggap kung ano ang tunay na ako at hindi ang gusto kong maging ako. Palipasin ang mga taon ng tinutupad ang sariling pangarap, maglakbay ng hindi pinipigilan, umiyak kapag natatalisod, humagulgol ng malakas kung kinakailangan, mabuhay sa isang uri ng mundong gusto kong baguhin maski imposible at matanggap kahit ilang ulit nang lumalabag. Pangarap kong maging ako sa sarili ko."

-Sa Likod ng Payaso, Elias' Ang mga Lihim ni Hudas

***

waaa.. bakit ka ganyan!? bakit nakikita ko ang sarili ko sa iyo?! bakit nakaka-relate ako sa nararamdaman mo?! Mga bagay na kinikimkim na lang sa sarili at hindi alam kung hanggang kailan makakayanan. Mga sakit ng kaluluwa na hindi batid ng iba na tinatago sa mapalinlang na ngiti..

"Little number of people know my private pains. Most do not know the personal struggles I have. I'm the kind of person that seldom speaks about what troubles me, what makes my heart heavy. Most see always the smile in my face. The foolish smile which tries to conceal the most crushing things in my head. No one yet saw the wild seas within me. My outmost pains. Sometimes I feel like I am alone in my journey. No one sees the weary heart of mine. Just me and the hypocrisy I have. Akala ko I'm so open to the things others must know. Di pala."

-Private Pains, Elias' Ang mga Lihim ni Hudas

Activate TrapCard

Re-assessment of performance metrics ang gumalat sa akin kagabi - it's the topic for the supposedly meeting yesterday that didn't materialized. Hindi naman everyday maganda ang accounts na pumapasok. Wala na akong magagawa sa bagay na ito - since divided ang team at walang nakikipag-cooperate. Walang mangyayari kundi matutuloy ito. Marami kasing ganid at hindi iniisip ang kapakanan ng iba. Well there you go - reaping the fruits of agony. Salamat sa mga "halimaw" - ang laking tulong niyo sa team. The incentive system was like a booby trap that enticed everyone to go beyond their limits - pag nakapasok na ang lakas - POOF!, sabay change sa metrics. Brilliant idea from the management. Shame on me napasama ako sa team na ito pero wala naman akong magagawa kundi go with the flow. Magkakaroon na naman ako ng socio-emotional shift at work.

Bought a new pet Panda at Cabal cash shop last night - ayoko na ng golden fortune pig, mas sikat ito at hindi ganun karami ang bumili unlike sa cute Lai (mukhang tiger-dog). That will be the last time na gagastos ako for an online game. The rest pwede na makuha sa pagpapayaman in-game.

Kanina nabuhayan na naman ako ng pag-asa sa MRT - kahit papano mabenta pa pala ako kahit ganitong panget at baboy ako. Wala lang - masaya lang ako at may nag-appreciate sa akin for the last couple of months na love-drought. Pero sinabi ko nga - never expect and assume thing pa rin ika nga ni Yoshke.

He says

sharing the same sentiments..

"Blog, sorry. Sadyang abala lang talaga ako at ang dami kong pinagdadaanan ngayon. Gusto ko nang sumuko, ngunit hindi ko rin alam kung bakit hindi ko kayang sumuko. Nalulungkot akong sabihin sa iyo na sa mga panahong ito, hindi ka makakatulong sa akin. Kailangan ko ng isang taong talagang makaiintindi ng aking kinalalagyan, ngunit iyan na rin ang problema: wala akong malapitan. Blog, sana kahit sa isang Sabado lang, maging tao ka at tulungan ako. Kailangan ko ngayon ng mayayakap."
-Sorry September, Rudolf's Zweihandler

Ouch, but he is right..

The weight of Money

Sumasakit na naman ang ulo ko kakaisip kung magkano talaga ang dapat kong ibigay sa bahay na pareho kaming masisiyahan. Lagi na lang ako ang dehado sa ganitong setup. May gusto akong bilhin o puntahan, hindi ko magawa dahil lagi nalang ang nagbibigay sa bahay tuwing sahod. Parang boarder talaga sa bahay pakiramdam ko. Hindi na ako natutuwa dahil ako ang napapagod pero hindi ko nararamdaman ang pinaghihirapan ko. Pagdating agad sa bahay puro mga ka-dramahan na naman ang ipapakita sa akin. Ano pa nga ba ang magagawa ko kundi magbigay dahil wala naman silang inaasahan kundi ako bukod kay Papa. Nakakapagod na.

The Million Hectare Walk

The Million Hectare Walk is an event which aims to raise funds through pledges. Every lap completed by a Walker is sponsored by family and friends’ pledges. Walkers can take the long route (1.5 km) or the short route (360 meters).You are cordially invited to walk with us on November 16 Sunday at 6:00-11:00 am to help restore our natural forests.

Join the Million Hectare Walk at the Ninoy Aquino Parks and Wildlife Center in Quezon City and support ROAD* to 2020 as we walk to generate pledges to raise awareness and resources to restore one million hectares of our natural forests using native tree species by year 2020. Form a team to walk together, enlist family members and friends, and solicit pledges to support your laps to raise funds to plant more native trees. Registration fees per walker at P250 for kids and for Haribon Members, and P300 for non-members, will cover a t-shirt and bag. Pledges start at P75. To register and/or for details, please call 4211213 or 4244642, 09228159235 or 09228151942, or email act@haribon.org.ph.

Huli na ito

This will be the last time na magpapa-late ako ng pasok ng 8am. Kaasar yang pila sa Ayala-Washington route sa may likod ng Shell. The usual zigzag-octopus thing na naman. Pawis ka na, matagal pa bago makasakay, lahat pinagtitinginan ka pa kahit hindi mo naman sila inaano. Bweset.

Kahapon, walang pasok dahil US holiday pero hindi kami nagkita nina Rene at Angelo, siguro busy. Hinatid ko lang ang mga PS-CD kina Rene pero wala naman siya dun, manghihiram sana ako ng mga anime DVD sa kanya kaso nasa Makati daw at mga gabi pa uuwi. Ito naman si Cyril hindi naman nakuha ang Advent Children sa gf niya kaya wala akong napala sa araw na iyon. Nag Internet nung umaga, gumawa ng resume para sa pinsan, then uwi - punta ulit sa Net cafe bandang hapon dahil mga 2pm pa matatapos ang maintenance.

Usual stuff muna bago maglaro - Friendster, Forums, E-mails etc. Pagpasok sa game, hindi naman makapasok - communication error daw. Lumipat ng station ayos na. Nag-usap nang kaunti kay Aryeh about game stuff then balak kong bumili ng Panda na pet kaso hindi ko alam kung account binding ba ang current pet ko ngayon. Mga 8pm na nakauwi. Wala kapatid ko pumunta sa kaklase niya - akala ko hindi na siya uuwi. Kakapanood ko pa naman ng The Ring kagabi kaya talagang nagpapaantok ako kasi nasa harapan ko lang ang TV at baka bumukas na lang bigla. hehe! Mga 1am na nakatulog nang hindi namamalayan.

May mga bagay..

Salamat sa walang tigil na pag-ulan at hindi na naman ako nakapag-jogging this weekend. Medyo nararamdaman ko na parang magkakasakit ata ako sa puso nito dahil sa sedentary lifestyle ko. Kahit pa siguro gawin ko ito wala namang nangyayari sa akin - mag oatmeal kaya ako. Parang lumulutang ang isip ko minsan - iniisip mga bagay bagay na pinapalampas ko na lang at nasasayang. Pero hindi ko naman alam kung papano simulan at gawin. May mga bagay na palagi kong iniisip na lang palagi (daydreams), alam mo na - what if kung naging kami ni ganito, ni ganyan - ang saya ko siguro.

Pero pagdilat ng mata sabay na rin sa katotohanan na ito'y mistulang pantasya lamang at malabong mangyari kahit pa subukan kong gawin. Nahihirapan na ako sa setup ng buhay ko ngayon. Parang wala akong kalayaang lumigaya - you are what you do sabi nila - pero paano ko magagawa iyon kung maraming mga hadlang sa aking mithiin. Parang sa bawat isang hakbang ko - tinutulak ako nang doble o triple pa nga pabalik. Walang katapusang problema na dumarating, nauubos na ang coping resources ko. Maski ang paglalaro ng video/online games as a divertion, hindi na rin kaya punan mga dinaranas ko. Mabuti na lang at kahit papano andyan ang mga kaibigan ko na shock absorber kahit hindi nila batid sa mga hinaing ko. Gumagaan ang pakiramdam ko pag nakikita ko silang masaya at nagtatawanan kasama ako.

Iba na talaga ang panahon, masyado nang mabangis ang mundong ginagalawan natin - na sa isang saglit bigla ka nalang sasakmalin nito nang hindi mo namamalayan. Unti-unting nilulunod ko sa kumunoy ng desperasyon at walang katiyakan. Ang mga tao na inaasahan mong tutulong sa iyo ay siya pang dahilan ng iyong pagdapa sa mga hamon ng buhay. Artipisyal na lang ang kasiyahan at panandalian mo lang makakamtam - kapalit ng walang hanggang kalungkutan. Halo-halo ang umiikot sa isip ko ngayon - ilang taon na akong single at hindi pa rin ako makahanap nang para sa akin. Mapili ba talaga ako at pilit kong hinahanap ang perpektong tao na siyang pupuno sa aking pagkukulang? Bakit hirap akong makisalamuha sa iba, bakit hirap akong buksan ang aking puso? Natatakot ba akong masaktan muli? Ano nga ba ang dahilan kung bakit nandito ako sa mundo? Ano ang silbi ko sa mundo?

Clip: Moment of Peace - Gregorian

Moment of Peace
Gregorian featuring Sarah Brightman

Mm Mm Mm Mm Mm
Ah Ah Ah Ah Ah

In moment of piece

Ah Ah Ah Ah Ah
Ah Ah Ah Ah Ah

Come now, come by our side
A place where you can hide
We are the sunshine
Rest your Soul here
And you'll find
We are the energy
We give the world to thee
Hold up your heart now
We will ease pain from your brow

When the world is in tatters
And destruction is near
You can come with us here

When the people are strangers
You'll rest here with me
In a moment of peace

Light up the dark below,
See through the stars,
Reach to the earth's flow
Drift in the joy of our hearts,
Unleash the energy,
Taste of the wine
Drink as a Soul
That knows now, power divine

Psychoanalysis: The EVA way..

*In the Entry Plug

Shinji: Who's there? Who?

Shinji': Who Shinji Ikari.

Shinji: That's me.

Shinji': I am you. This self, incorporates another self. The self, has always been composed of two selves.

Shinji: Two?

Shinji': Yes, the self which is observed and the self which observes itself. To expound, there is the Shinji Ikari that exists in your mind. The Shinji Ikari in Misato Katsuragi's mind. The Shinji Ikari in Asuka Soryu's mind. The Shinji Ikari in Rei Ayanami's mind. And the Shinji Ikari in Gendo Ikari's mind. All are different Shinji Ikari's, but each of them is a true Shinji Ikari. What you fear, is the Shinji Ikari's who exist in the minds of others.

Shinji: I'm just afraid of being hated.

Shinji': You're afraid of being hurt.

Shinji: Who is bad?

Shinji': Father is. The Father who deserted us.

Shinji: No, I'm the one who's bad.

Asuka (flashback): There you go again, your always apologising.

Asuka (flashback): Do you really think, it's your fault.

Shinji: I'm worthless.

Misato (flashback): No, you just believe that your worthless, Shinji.

Rei (flashback): Don't you trust your own father?

Shinji: I thought I hated my father, but now I'm not sure...

Ikari (voice): That was good work, Shinji.

Shinji: My father called me by my name. I was praised by my father.

Shinji': Will you live the rest of your life regurgitating and redigesting, those few pleasant memories?

Shinji: If I trust their words, it's enough, enough to keep me alive.

Shinji': Even though, you know your deceiving yourself?

Shinji: Everybody does it. That's how everyone survives.

Shinji': If you will not accept, that you are capable of initiating change within yourself, you will be unable to continue.

Shinji: This world is filled with too much pain and suffering, to keep going on.

Shinji': For example, you can't swim?

Shinji: Humans aren't made to float.

Shinji': This is self-deception.

Shinji: I don't care what you wanta call it.

Shinji': You have been shutting your eyes and covering your ears, making yourself blind and deaf, to that which you wish to avoid.

Kensuke (voice): His sister was injured during the incident...

Misato (voice): Who cares what the other's say!

Ikari (voice): Leave!

Shinji: No, I don't wanta hear this!

Shinji': See, you're running away from the reality again. No one can justify their existence, by linking their happiest moments into a kind of rosary. In particular, I cannot.

-Episode:16 Sickness Unto Death, And..., Neon Genesis Evangelion

Resist Intention

For a couple of months right now, tinigilan ko na itong munting "habit" na ito tuwing sumasakay ako ng MRT lalo na pag rush hour. Alam niyo na iyon at hindi na kelangan pang elaborate. Lalo na kanina nasa harapan mo na mismo ang temptation - pero naging matapang ako na labanan iyon at napag-tagumpayan. Kasi alam ko namang panandalian lang iyon at mas maganda na ang pang-matagalan. Sorry kung medyo magulo pero sa mga mabilis na maka-pickup alam niyo na iyon kung ano. ^^;

Headline of the Day

CNN.com (as of 11:35pm EST)

Sleepless

2000 - Uwian time. this sched really sucks, ayoko umuwi sa amin na sign-off na ang TV station. Sumabay kay Diane (officemate) to buy cakes (birthday ng Mom ko and cousin naman niya), liwaliw sa Glorietta.

2045 - Nakasakay na sa MRT. Kahit ganitong oras madami pa ding tao. Dapat sanayin ko na sarili ko sa sched na ito tutal ilang months lang naman.

2130 - Kakaantok sa biyahe. Ang bigat pa ng dala kong cake. Kakahiya kasi pinagtitinginan ako. Alam ko namang panget ako pero anung bago dun?

2200 - As expected ganitong oras na ako makakauwi sa amin. Wala si Mama at kapatid ko, wala pa kasing ung bunsong kapatid and babae pa kaya parang nawalan ng gana kumain ng cake ang mga tao. Kaya ako na lang ang lumamon ng 1/4 nito. Kaninang 2100 sila tawag nang tawag sa ibang classmate niya at pinupuntahan kung san posible nagpunta.

2300 - Gusto ko na matulog pero wala pa sila at walang magbabantay sa tindahan. Watched Neon Genesis Evangelion up to Ep.9 - the best pa rin ang anime na ito. Nakikita ko kasi sarili ko kay Shinji Ikari and that Hedgehog Dilemma that i've posted yesterday.

0300 Next day - Grabe ngayon lang sila nakauwi pero wala pa rin ung kapatid kong isa, mukhang may gumagawa ng story at talagang tinatago lang ng mga classmate niya ito - long story, hindi na kelangan pang elaborate pa. Basta alam ko - mamayang umaga pag-alis ko - may mga confrontation at drama na nangyayari even as i speak today. Ngayon lang ulit ako nakatulog na 3 oras lang. Grabe ang gabi na iyon.

Hedgehogs' Dilemma

Ritsuko: Well, I would guess that Shinji isn't exactly the sort of person who makes friends easily. Do you know the fable the "Hedgehogs' dilemma"?

Misato: Hedgehog? You mean those animals with the spiny hair?

Ritsuko: Even though a hedgehog may want to become close with another hedgehog, the closer they get, the more they injure each other with their spines. It's the same with some humans. The reason he seems so withdrawn, is because he's afraid of being hurt.

Misato: Well, he's just, going to have to learn, someday, that part of growing up means, finding a way to interact with others, without distancing pain.

-Episode 3, A Transfer / The Phone That Never Rings, Neon Genesis Evangelion

The hedgehog's dilemma, or sometimes the porcupine dilemma, is an analogy about the challenges of human intimacy. It describes a situation in which a group of hedgehogs all seek to become close to one another in order to share their heat during cold weather. However, once accomplished, they cannot avoid hurting one another with their sharp quills. They must step away from one another. Though they all share the intention of a close reciprocal relationship, this may not occur for reasons which they cannot avoid.

Both Schopenhauer and Freud have used this situation to describe what they feel is the state an individual will find themselves in relation to others. The hedgehog's dilemma suggests that despite goodwill, human intimacy cannot occur without substantial mutual harm, and what results is cautious behavior and weak relationships. With the hedgehog's dilemma one is recommended to use moderation in the affairs with others both because it is in self-interest, and also out of consideration for others. The hedgehog's dilemma is used to justify or explain introversion and isolationism.
-Wikipedia

Bakit ko na-open ang topic na ito, simple; Ganito nararamdaman ko ngayon sa buhay ko na may kasama pang personality avoidant disorder - kaya siguro parang antisocial ang personality ko ngayon. Kasi para akong hedgehog - sa pagnanais na mapalapit sa isang tao, hindi nagagawa dahil natatakot masaktan. Kelan ko pa kaya makikita ang isang hedgehog na handang ipaglaban ako kahit puro sakit pa ang mararanasan..

Pagod na

Napapagod na ako, pakiramdam ko wala nang nangyayaring maganda sa buhay ko. Walang nagbabago sa loob ng ilang taon. Malungkot pa rin ako, pagod na sa buhay. Lalo lang akong nawawalan ng loob pag nakikita ko sa Friendster mga pictures ng mga kaibigan at kakilala ko na masaya at pawang kuntento na sa kalagayan nila ngayon. Ewan ko - hanggang kailan ko makakayanan itong mga pagsubok na dumarating sa aking buhay. Para akong dahon na malapit nang matanggal sa sanga ng isang puno - hangang mabulok at magpaalam sa mundo. Kaunti na lang talaga - hindi ko na alam kung anong magagawa ko sa sarili ko.

Clip - Final Fantasy: Crisis Core

Angeal & Genesis versus Sephiroth (credits: youtube.com)

Ang Keso

puro "He says" na lang palagi ang title, bagong title na naman. Hindi ko lang maiwasan na i-post ang entry na ito, dahil kahit papano naranasan ko rin ito - nung kami pa, nung masaya pa ang buhay, nung may kulay pa ang aking mundo.. hindi tulad ngayon sobrang lamig at kulay abo..

"..Ibang klase ka. Ikaw lang nagpabaliw sa'kin ng ganito. Sa sobrang baliw ko minsa'y hindi mo na nagugustuhan ang pagiging worried ko sa maraming bagay. Noong una'y marami pa akong pag-aalinlangan, mga tanong na gusto kong hanapin ang sagot mula mismo sayo ngunit ako'y bigong malaman ang mga iyon. Ngunit habang lumilipas ang mga araw ay unti-unti nang nawawala ang mga pangambang iyon. Unti-unti ko na ring nararamdaman na may saysay ang bawat sandaling nailaan ko para sa'yo. Na may malinaw na landas tayong patutunguhan. Isang landas na puno ng mga masasayang alaala na kailanma'y hindi malilimutan.

..Totoo nga ang kasabihang darating ang mga kasagutan sa iyong mga tanong kapag tumigil ka na sa pagtatanong. Ngayo'y mas palagay na 'ko sa'yo. Wala na 'kong pakialam sa hitsura ko, kung bagong gising man ako o hindi naghilamos. Dahil ikaw ang aking minamahal, ikaw ang aking kaibigan, kapatid, karamay sa buhay. Sapagkat kapag kasama kita'y wala na akong dapat itago pa."

-Unsent, Reyn's Reynthology