Mukhang magiging weekly basis na ang pag-uupdate ko ng blog na ito. Hindi lang ko sanay na shift na ito plus yung mga challenge pa na hindi ko alam kung kaya ko ba. Sobrang demand sa time ang kinakain ng function na ito na ewan ko kung may space ka pa na para magpahinga. Siguro sa simula lang siguro ito dahil familiarize phase pa rin kami sa new function. Iyon nga lang major adjustments ang kelangan kong gawin sa work na ito.
Minsan or most of the time pala. Sobrang antok na ako paguwi na this week lang eh ginising pa ako ni manong driver sa jeep na either may uupo sa tabi ko kaya umusod ako or dapat na akong bumaba. Nakakahiya rin sa katabi ko dahil sobrang antok napapabaling ako sa balikat nila. Maski sa work kagabi lang, hindi ko na talaga mapigilan kaya medyo naiidlip na ako sa ginagawa ko, buti na lang naka hooded jacket ako kaya hindi pansin. Wala rin kasi makausap nang matino dahil busy ang lahat. Tuwing lunchtime (sa hatinggabi) na lang kami nakakapag-lakad para gumalaw naman ang mga dugo sa katawan.
Kagaya ng sinabi ko kanina compared sa previous function ko, triple ang demand nito sa work, kasama na ang dami ng systems na kelangang puntahan, mga request na kelangang process, dunno kung realistic pa ang goals na sine-set nila na next week pa aayusin ang metrics kung ilan talaga ang right goals sa aming function. Supposedly go live na kami next week pero na push ng another week dahil sa marami pang kulang at dapat gawin.
Hindi ako makapag-net bukod pa sa walang time talaga sa work eh sa likod at harap mo eh andun ang sups and managers mo kaya kahit Google man lang hindi ko magawa. Kaya naman hindi katulad dati na anytime pwede ako mag-update ngayon sa amin na lang ako nakakapag-update. Siguro gagawa na lang muna ako sa notepad ng temporary journal then paste na lang pag nakahanap ng tyempo.
Nakaka-miss agad ang mga kasama ko sa dating function lalo na't hindi ko talaga sila naabutan kahit anung pilit ko pa na agahan ang pagpasok. Sobrang traffic kasi pagpasok or yung mga ampotek na jeepney driver na yan na halos lahat na lang ng kanto eh tinigilan para lang makapagsakay ng pasahero kahit wala namang sumasakay. Lima lang kasi kami sa function namin at sa email na lang kami nagkakausap and work related pa siya halos. Nakikibalita na lang ako sa mga dati kong kasama thru email na rin. Buti na lang at bibigyan na kami ng access for instant messaging and real time na ang usapan namin.
Kagabi nagkaroon ng meeting sa function and napagusapan lang ang ga-bundok na backlog na naiwan dahil na rin sa walang nag-aasikaso sa US. Ang worse pa nga eh binigyan lang kami ng ilang months para matapos ang backlog bago pumasok ang regular accounts sa system. Ayoko tingnan na mahirap dahil wala naman kaming magagawa doon, siguro iisip na lang ng strategy para maagang matapos ang backlog like manner of distributing the task sa aming lima.
Regarding sa social life. Wa. Huhu. Mukhang magiging stagnant ang social life ko dito sa pang-gabi. Kasi sakit ng ulo ang aabutin ko kapag hindi pa ako nakatulog nang umaga. Pag gabi naman walang mapuntahan kundi ang usual na strolling lang sa Ayala Ave. Pag weekends naman kagaya ngayon, hindi ko alam kung anu ang gagawin dahil alanganin ang Saturday at mukhang whole Sunday lang ang totoong rest day. Planning to have a road trip with Arnold pero wala pang reply. Balak ko rin pumunta kina Pumpkin pero malabo rin. Honga pala masingit ko lang Congratz nga pala kay Raniel for a bouncing baby girl kanina lang "Certified Tatay" ka na.
Regarding about sa issue sa Opera-Mini browser sa aking cellphone, last Wed kahit medyo headbanging na eh niyaya ko si Angelo na pumunta kina Cyril para makapag-Net nang libre download ng Ericsson PC-Suite then titingnan kung maayos ba ang "KERN-Exec Reason 3" Application Error kaya hindi ako makapag-net. Malas nga lang dahil hindi kami naka-connect dahil sira ang USB na dala ko at bibili pa ng bago. Nakakahiya nga dahil andun pala ang GF niya at istorbo pa kami. Nakinood na rin kami ng Resident Evil: Degeneration (kahit astig ang CG niya hindi ako nagandahan sa story dahil halos walang bago). Umuwi na akong bigo that time. Nag reformat na nga ako ng phone at memory stick pero hindi pa rin siya naayos. Pero kanina lang nagulat na lang nang bigla akong nakakapag-Net na sa aking cellphone. Kusa kayang inayos niya ang sarili niya o may files at configs lang ang namali kaya hindi siya gumagana.
Lablayp. Eto walang pagbabago. Dba sabi ko nga binigay ko na ang lahat sa isang tao kapag wala pa ring effort tanga na siguro ako kung patuloy pa akong umaasa. Hayz ewan ko. Hindi ko na nga masyado iniisip ang part ng buhay na yan. Ewan ko kung darating ba siya o hindi kasi sawa na talaga ako sa paghahanap. Exhausted na ako mental/emo/physically sa bagay na yan. Kung may gusto ka sa akin ikaw na ang gumawa ng effort dahil wag ka nang umasa na gagawin ko yan sa iyo. Ayoko na rin kasi. Gusto ko kasi yung tipong give-and-take thing pero sa kaso ko puro ako na lang ang give at wala man lang kahit in a form of Thank You! wala rin. Iparamdam mo naman sa akin kung may napapala ba ako sa effort na ginagawa ko. Wag mo akong paasahin, kapag hindi mo ako gusto o kayang mahalin, sabihin mo na nang maaga para hindi na tayo magkasakitan pa pareho.
Sa ngayon hanggang dito na lang muna. Marami akong iniisip na isulat pa pero tama na muna iyan ngayon at masakit na ang ulo ko. Pag napapalakas ang singhot ko biglang sumasakit ang ulo ko na parang pinipitpit siya. Sana nga brain cancer na lang para mamatay na agad ako bigla. Joke! Gusto ko minsan magkasakit para maramdaman ko naman na may nagmamahal at nag-aalaga pa pala sa akin. Gusto ko na rin mamatay minsan at gusto kong tingnan kung sino ang pupunta sa lamay at libing ko. Hindi ko alam bakit naiisip ko ito. Pero gusto ko lang talaga malaman kung meron ba talaga tao na iniisip at nagmamahal sa akin. Huhu!
Pers Day
Eto kaya nakikita niyong nakakapag-update ako sa blog ko. Kasi taong-gabi na ako mula ngayon hanggang kung kailan ako abutin ng kapalaran ko. Parang buhay kol-boy agents na rin. Walang social life (meron nga ba?!), pero Ok lang. New challenge, new people, new areas for growth and development. Ayoko namang maging stagnant na lang sa isang function na kahit siguro ilang buwan o taon ako dun eh walang nangyayari sa akin. Sana, hopefully sa bagong function na ito mailabas ko ang aking potential and i don't want top be hypocrite na gusto ko ring ma-recognize sa mga effort na ginawa ko (na hindi nangyari sa akin sa previous function ko). Nanghihinayang lang ako kasi wala man lang akong natanggap sa mga panahon na iyon kahit ok naman ang performance ko, it's just marami lang mas magaling na mahirap makipag-compete. Tama na yang sentimyento at looking forward and excited na ako mamayang gabi at sana nga lang hindi ako antukin. Hehe!
Nakakainis kasi kung kailan weekends, saka naman nawalan ng connection ang shop na pinaglalaruan ko. Kung kailan handa na akong bumalik sa online gaming, saka naman nagkaroon ng sira ang connection nila. Lalong bumilis daw ang Broadband mula nung nawala ang DSL connection (ano kaya relasyon?!). Kailangan ko na talaga bumili ng Desktop PC or Laptop para hindi na ako nagpupunta sa mga ganitong shop. Pero marami pang gastos kaya hindi muna ito priority.
Sa ngayon kasi priority ko eh ang daily na gastos sa bahay. Kailan pa kaya ako matutulungan ng mga kapatid ko sa mga gastos, parang ang hirap-hirap na dun lagi napupunta bulk ng sinasahod ko. Then yung balak na mag mortgage ulit ng isa pang bahay malapit sa amin, pero hindi kaya saluhin lahat kaya hati kami ni Papa sa pagbabayad kapag nakapag-reserve na kami. Iniisip ko na rin na dapat mag-allot rin ako sa savings para just in case may emergency may madudukot akong pera. Pero bago mga iyon, i make sure na binibigyan ko muna ng reward ang sarili ko dahil pera ko naman iyon, kaya bumibili muna ako ng mga bagay na kailangan ko bago hatiin sa mga pinagkakagastusan. Last Friday dumiretso ako sa SM Fairview (sale kasi!), at bumili ako ng pants at polo para maiba naman. Haha!
Kahapon walang magawa kaya as usual watch lang ng mga lumang DVD title again. Nakaka-boring yung movie ni Jim Carrey yung "the Number 23", pero kahit papano marami naman akong natutunan sa movie na iyon kahit hindi ko tinapos - kagaya ng Birthday Paradox at iba pang events na nag-sum up to 23, pero nagkataon naman lahat iyon. Ayun muntik na akon g antukin, hindi ko lang siguro type mga ganung palabas. Hanggang sa pinanood ko ulit yung 28 Weeks Later, ung last half lang niya. Maganda pa rin ang palabas na ito kahit ulit-ulitin ko. Can't wait for the next sequel na 28 Months Later, ewan ko pero merong scene dun na hindi ko maintindihan bakit nakaka-relate ako or malaki ang impact sa akin. Yung paglabas nila sa gate ng area na naglalakad lang. Parang isang RPG scene kung saan iniwanan ang area of chaos at tatahakin ang unknown.
Nakakainis kasi kung kailan weekends, saka naman nawalan ng connection ang shop na pinaglalaruan ko. Kung kailan handa na akong bumalik sa online gaming, saka naman nagkaroon ng sira ang connection nila. Lalong bumilis daw ang Broadband mula nung nawala ang DSL connection (ano kaya relasyon?!). Kailangan ko na talaga bumili ng Desktop PC or Laptop para hindi na ako nagpupunta sa mga ganitong shop. Pero marami pang gastos kaya hindi muna ito priority.
Sa ngayon kasi priority ko eh ang daily na gastos sa bahay. Kailan pa kaya ako matutulungan ng mga kapatid ko sa mga gastos, parang ang hirap-hirap na dun lagi napupunta bulk ng sinasahod ko. Then yung balak na mag mortgage ulit ng isa pang bahay malapit sa amin, pero hindi kaya saluhin lahat kaya hati kami ni Papa sa pagbabayad kapag nakapag-reserve na kami. Iniisip ko na rin na dapat mag-allot rin ako sa savings para just in case may emergency may madudukot akong pera. Pero bago mga iyon, i make sure na binibigyan ko muna ng reward ang sarili ko dahil pera ko naman iyon, kaya bumibili muna ako ng mga bagay na kailangan ko bago hatiin sa mga pinagkakagastusan. Last Friday dumiretso ako sa SM Fairview (sale kasi!), at bumili ako ng pants at polo para maiba naman. Haha!
Kahapon walang magawa kaya as usual watch lang ng mga lumang DVD title again. Nakaka-boring yung movie ni Jim Carrey yung "the Number 23", pero kahit papano marami naman akong natutunan sa movie na iyon kahit hindi ko tinapos - kagaya ng Birthday Paradox at iba pang events na nag-sum up to 23, pero nagkataon naman lahat iyon. Ayun muntik na akon g antukin, hindi ko lang siguro type mga ganung palabas. Hanggang sa pinanood ko ulit yung 28 Weeks Later, ung last half lang niya. Maganda pa rin ang palabas na ito kahit ulit-ulitin ko. Can't wait for the next sequel na 28 Months Later, ewan ko pero merong scene dun na hindi ko maintindihan bakit nakaka-relate ako or malaki ang impact sa akin. Yung paglabas nila sa gate ng area na naglalakad lang. Parang isang RPG scene kung saan iniwanan ang area of chaos at tatahakin ang unknown.
by
Jinjiruks
March 2, 2009
9:39 AM
She says
Irene one of my trusted buddies PM'ed me to read her Mutiply Blog entry, akala ko naman para sa akin, kay Kaj pala (sino iyon?!) nevertheless dedicated rin sya sa mga good guys na kagaya ko (anu daw?!), it's about staying who you are, parang Stay the Same ni Joey McIntyre..
""Don't change who you are because people love you for that. They may just be a handful but these are the people who really see you for who you are. You might say that that's the only thing that they know about you. They won't remember you if you're gone or someone else comes into their lives. You may feel that way but there will always, always be someone or maybe countless others who silently appreciate you being there and you being just the way you are. It may take someone else's eyes to see how special a person exists in you.
Call this cliche-ish (if there is such a term) but this is my tribute to you. In such a short span of time, you trusted me and welcomed me into your circle. It takes years to know people well or to build friendships stronger than fortresses...I'd like to think that ours is just as good as that. People make connections (and write blogs for that matter, hehe) and life will always go on. So does love...It's a never-ending cycle of ups and downs, joys and tears, a meshing of the seemingly perfect and the imperfect. We weave fibers of different sorts to end up with something that will make us warm, comfortable, and blissfully elated. Just don't give up in picking pieces to put into your bundle. It's never fair nor easy, but being you - I know you'll always find ways to remain that special person who will one day find that special girl for keeps. :)""
-For Kaj (and all the nice guys out there!), Irene's It's all about Chuck
""Don't change who you are because people love you for that. They may just be a handful but these are the people who really see you for who you are. You might say that that's the only thing that they know about you. They won't remember you if you're gone or someone else comes into their lives. You may feel that way but there will always, always be someone or maybe countless others who silently appreciate you being there and you being just the way you are. It may take someone else's eyes to see how special a person exists in you.
Call this cliche-ish (if there is such a term) but this is my tribute to you. In such a short span of time, you trusted me and welcomed me into your circle. It takes years to know people well or to build friendships stronger than fortresses...I'd like to think that ours is just as good as that. People make connections (and write blogs for that matter, hehe) and life will always go on. So does love...It's a never-ending cycle of ups and downs, joys and tears, a meshing of the seemingly perfect and the imperfect. We weave fibers of different sorts to end up with something that will make us warm, comfortable, and blissfully elated. Just don't give up in picking pieces to put into your bundle. It's never fair nor easy, but being you - I know you'll always find ways to remain that special person who will one day find that special girl for keeps. :)""
-For Kaj (and all the nice guys out there!), Irene's It's all about Chuck
by
Jinjiruks
March 1, 2009
10:55 AM
Clip: Here in my Heart - Plus One
Here in my Heart
Plus One
Wherever you are tonight girl
I'll see you in my dreams
Wherever I go tomorrow
You'll be here next to me
And though we are a world apart
I know you'll never be that far
[c h o r u s]
'Cause here in my heart
There's a picture of us
Together forever
Unfaded and unbroken
Wherever you are
Your love covers me
Forever more you'll be
Here in my heart
Whenever I miss you so much
It's more than I can bear
I won't cry, I'll
just close my eyes
And know you'll be there
Your kiss and your touch
I'll never forget
'Cause you're as close
As my very next breath
[c h o r u s]
And though we are a world apart
I know you'll never be that far
[c h o r u s]
Plus One
Wherever you are tonight girl
I'll see you in my dreams
Wherever I go tomorrow
You'll be here next to me
And though we are a world apart
I know you'll never be that far
[c h o r u s]
'Cause here in my heart
There's a picture of us
Together forever
Unfaded and unbroken
Wherever you are
Your love covers me
Forever more you'll be
Here in my heart
Whenever I miss you so much
It's more than I can bear
I won't cry, I'll
just close my eyes
And know you'll be there
Your kiss and your touch
I'll never forget
'Cause you're as close
As my very next breath
[c h o r u s]
And though we are a world apart
I know you'll never be that far
[c h o r u s]
by
Jinjiruks
9:43 AM
Countdown
Excited naman ako habang tinitingnan ang countdown sa right side ng blog ^^; parang New Year's Eve celebration. ilang oras na lang tatanda na naman ako ng isang tao.
by
Jinjiruks
February 26, 2009
12:47 PM
Malamig ang Gabi
Hindi ko alam pero ang saya ng pakiramdam ko habang bumibiyahe ako pauwi sa amin. Parang napawi ng klima ang lahat ng pagod at stress na naramdaman ko sa office. Ilang araw na lang katapusan na ng buwan. Ironic ang February 27 para sa akin - birthday ko nga, last day ko naman sa team ko na halos isang taon rin kaming nagsama tapos half-day pa ako nung araw na iyon. Ahehe! Ewan ko marami akong mami-miss sa pang-umaga. Habang binabagtas ng jeepney ang daan pauwi - bumabalik sa akin ang alaala nung mga panahong bago pa lang kami sa company. Mga tawanan, pikunan, mga bagong challenge sa work, ang team building etc. Anu kaya ang eksena sa Friday, -panigurado hindi maiiwasang may iiyak sa mga iyan. Mawawala na kasi ang gwapong joker sa team. (nag-angat pa ng bangko!) Sana palaging ganito ang panahon. Tahimik at malamig. Oras na para batiin ang bagong hamon sa paglipat ng buwan.
by
Jinjiruks
February 24, 2009
11:17 PM
Tenk Yu Po sa Porti Tawsan
as much as possible ayoko po magbilang nito pero natutuwa lang kasi ako na in a span of just a week, Teh Other side of [Jin] already got..
40,000 hits
salamat po muli sa inyong suporta..
by
Jinjiruks
February 23, 2009
10:27 AM
Caleruega - Close to Nature. Closer to God.
by
Jinjiruks
February 22, 2009
2:38 PM
Letters from the Vault: To my Angel
the letters from the vault series were collections of messages (email, letters) i got from people who "come and (and unfortunately..) go" to my life way back years ago..
hi angel!
Bakit lagi mo na lang akong inaaway? Lagi mo na lang akong pinapaiyak? Nagtxt ka sakin bout that underwear thing! kung yun lang ang dahilan kung bakit tayo pa rin........ non-sense yun noh!!!!! kung mahal mo ko, kahit na ano pa underwear ko mamahalin mo pa rin ako. let's clear things once and for all.... i wanna know our relationship... kasi nalilito na talaga ko sa tin.. minsan you tell me that you love me pero hindi ko alam kung hanggang saan yun... hindi ko alam kung friends all we can be or ano? hanggang saan ba? alam kong hindi ka sanay sa ganung setting pero kailangan ko nang malaman... sana naman masabi mo na sakin.. para habang maaga mapaghandaan ko na yung mga mangyayari.... alam mo na.... nandyan pa si marc... pero kaibigan ko lang rin naman sya.... kasi like you he's also preparing himself sa relationship and things bout his plans in life...kaya hindi ako makasingit sa kanya... baka mamaya magsabay pa kayo na magsabi na handa na kayo, ako naman ang maiipit sa inyong dalawa.. kasi para sakin naman hindi nakabase lahat sa love yung nararamdaman ko e.. it's like the friendship that counts... and in that case ikaw yung mas matimbang pag friendship na yung pinag-uusapan.... kasi pag nagbreak kayo, you still ahve the friendship between you and your lover. tama ba? o cge... sana sa email mo may isasagot ka na sakin... o much better if you can say it to me straight.... ok.. i'l wait for it... basta ang alam ko...... i love you....... i love you........ i love you........ baby i love you, you are my life, my happiest moments were incomplete if you wern't by my side...you next to me there's no darkness i can over come.. yu are the raindrops, i am the sea... baby i'm so proud, proud to be your ????.... you make the confusion go away as you hold me.... i'm in love with you.. you set me free.... i can't do this things, my life without you here with me... coz i'm dangerously in love with you......... i love you... i love you... i love you......
it's me you're angel
I dont understand kung bakit lumalayo ka sakin... ako na nga gumagawa ng paraan para maging malapit tayo sa isa't-isa pero kaw yung nag-iisip nga mga bagay na hindi naman mahalaga.... i'll respect your decisioon na siguro hanggang magkaibigan na lang tayo.... siguro nga tama ka...... hanggang kaibigan na lang tayo.... pero i promise you na i'll always be here for you kahit magkaibigan lang tayo.. ok na rin yun siguro... i promise that i'll be good friend to you... i guess this is the end of our love story but it the beginning of the true frienship between the two of us.... i really wanna know if your really sick....it's bothering me so much.. so please let me know..... ok....
always remember that i love you.....
musta? i've been trying to call you this past few days pero laging walang sumsagot sa fone.. as i've told you... i wont give up on you... mahal n mahal kita... il wait even if it takes forver... that's how much i love you... lam ko hindi mo ko mahal o ganun kahalaga syo pero nandito lang ako nagmamahal syo.... sounds corny pero un tlg...i always say... what if mahal din nya ko?..... what if kung importante din ako?... msaya sana ako..... i love you! kahit iba ang mhal mo..... kahit si *** ang mahal mo... love you.... hintay ako sa reply mo.....
i still dunno y m still hoping u wil love me.... khit n nssktan ako ok lng kasi para naman yun sa mhal ko..... kahit pa siguro anong mangyari kaw lang ang mamahalin ko ng ganito.... kahit magkaroon pa ng iba sa buhay ko ikaw lang tlga ang nand2...alam ko masakit pero lahat ng sakit kakayanin ko para lang sa'yo..... nnd2 lang naman ako e.... always here for u no matter wat..... if u only give me a chance to love u, il do my best to take care of you..... and love u and stay faithful 2u...... siguro karma na rin 2 sakin kasi mapaglaro kasi ako........marami akong nsktan kaya e2 na cguro ung balik nun...... triple pa sa mga sakit na binigay ko sa kanila.....basta nand2 lang ako mahal ko!
Thursday, March 28, 2002 2:01 AM
hi angel!
Bakit lagi mo na lang akong inaaway? Lagi mo na lang akong pinapaiyak? Nagtxt ka sakin bout that underwear thing! kung yun lang ang dahilan kung bakit tayo pa rin........ non-sense yun noh!!!!! kung mahal mo ko, kahit na ano pa underwear ko mamahalin mo pa rin ako. let's clear things once and for all.... i wanna know our relationship... kasi nalilito na talaga ko sa tin.. minsan you tell me that you love me pero hindi ko alam kung hanggang saan yun... hindi ko alam kung friends all we can be or ano? hanggang saan ba? alam kong hindi ka sanay sa ganung setting pero kailangan ko nang malaman... sana naman masabi mo na sakin.. para habang maaga mapaghandaan ko na yung mga mangyayari.... alam mo na.... nandyan pa si marc... pero kaibigan ko lang rin naman sya.... kasi like you he's also preparing himself sa relationship and things bout his plans in life...kaya hindi ako makasingit sa kanya... baka mamaya magsabay pa kayo na magsabi na handa na kayo, ako naman ang maiipit sa inyong dalawa.. kasi para sakin naman hindi nakabase lahat sa love yung nararamdaman ko e.. it's like the friendship that counts... and in that case ikaw yung mas matimbang pag friendship na yung pinag-uusapan.... kasi pag nagbreak kayo, you still ahve the friendship between you and your lover. tama ba? o cge... sana sa email mo may isasagot ka na sakin... o much better if you can say it to me straight.... ok.. i'l wait for it... basta ang alam ko...... i love you....... i love you........ i love you........ baby i love you, you are my life, my happiest moments were incomplete if you wern't by my side...you next to me there's no darkness i can over come.. yu are the raindrops, i am the sea... baby i'm so proud, proud to be your ????.... you make the confusion go away as you hold me.... i'm in love with you.. you set me free.... i can't do this things, my life without you here with me... coz i'm dangerously in love with you......... i love you... i love you... i love you......
it's me you're angel
***
Wednesday, April 3, 2002 2:53 AM
I dont understand kung bakit lumalayo ka sakin... ako na nga gumagawa ng paraan para maging malapit tayo sa isa't-isa pero kaw yung nag-iisip nga mga bagay na hindi naman mahalaga.... i'll respect your decisioon na siguro hanggang magkaibigan na lang tayo.... siguro nga tama ka...... hanggang kaibigan na lang tayo.... pero i promise you na i'll always be here for you kahit magkaibigan lang tayo.. ok na rin yun siguro... i promise that i'll be good friend to you... i guess this is the end of our love story but it the beginning of the true frienship between the two of us.... i really wanna know if your really sick....it's bothering me so much.. so please let me know..... ok....
always remember that i love you.....
***
Saturday, February 15, 2003 5:00 AM
musta? i've been trying to call you this past few days pero laging walang sumsagot sa fone.. as i've told you... i wont give up on you... mahal n mahal kita... il wait even if it takes forver... that's how much i love you... lam ko hindi mo ko mahal o ganun kahalaga syo pero nandito lang ako nagmamahal syo.... sounds corny pero un tlg...i always say... what if mahal din nya ko?..... what if kung importante din ako?... msaya sana ako..... i love you! kahit iba ang mhal mo..... kahit si *** ang mahal mo... love you.... hintay ako sa reply mo.....
***
Tuesday, February 25, 2003 3:17 AM
i still dunno y m still hoping u wil love me.... khit n nssktan ako ok lng kasi para naman yun sa mhal ko..... kahit pa siguro anong mangyari kaw lang ang mamahalin ko ng ganito.... kahit magkaroon pa ng iba sa buhay ko ikaw lang tlga ang nand2...alam ko masakit pero lahat ng sakit kakayanin ko para lang sa'yo..... nnd2 lang naman ako e.... always here for u no matter wat..... if u only give me a chance to love u, il do my best to take care of you..... and love u and stay faithful 2u...... siguro karma na rin 2 sakin kasi mapaglaro kasi ako........marami akong nsktan kaya e2 na cguro ung balik nun...... triple pa sa mga sakit na binigay ko sa kanila.....basta nand2 lang ako mahal ko!
by
Jinjiruks
February 21, 2009
11:59 AM
Backtrack
Sensya tinatamad lang ako mag-post, walang idea na pumapasok sa akin although maraming nangyari nitong nakaraang araw..
14 - Date with myself. Hehe! Nakipag-meet lang kay Kuya John ang aking consultant sa mga bagay-bagay na may kinalaman sa positive reinforcements, mga dating, grooming and health tips. Binigyan niya rin ako ng advice about the right haircut, mga tamang damit na susuot etc. Medyo awkward nga sa simula kasi hindi naman ako sanay sa ganung approach na sasabihin sa iyo mga tips na iyon in public. Natutuwa ako sa kanya kasi hinahatak niya ako to be positive hindi iyong buong buhay mo lang na walang mangyayari sa iyo, pero syempre lahat naman ng pagbabago may risk na kasama iyon nga lang dapat calculated siya. Medyo hapon na umuwi si Kuya para puntahan ang partner niya na nag-aantay sa kanya. Nagpakalbo na rin nga pala ako that day pag-uwi and all I can say is happy ako sa gupit ko ngayon.
15 - Pahinga as in DVD movie marathon lang. The usual kung-fu ones na naman.
16 - Kahit maulan sa Metro Manila natuloy pa rin ang trip to Tagaytay City, medyo late dumating ang sasakyan dahil Lunes at traffic. US bank holiday kaya walang pasok. Saka ko na post ang mga pics kasi hindi ko pa na-upload mula sa Digicam. All I can say is puro "Whoa" lalo na sa Calerwega sa Nasugbu, Batangas. Sayang at medyo bitin dahil sa holiday kami umalis at hindi during weekends.
14 - Date with myself. Hehe! Nakipag-meet lang kay Kuya John ang aking consultant sa mga bagay-bagay na may kinalaman sa positive reinforcements, mga dating, grooming and health tips. Binigyan niya rin ako ng advice about the right haircut, mga tamang damit na susuot etc. Medyo awkward nga sa simula kasi hindi naman ako sanay sa ganung approach na sasabihin sa iyo mga tips na iyon in public. Natutuwa ako sa kanya kasi hinahatak niya ako to be positive hindi iyong buong buhay mo lang na walang mangyayari sa iyo, pero syempre lahat naman ng pagbabago may risk na kasama iyon nga lang dapat calculated siya. Medyo hapon na umuwi si Kuya para puntahan ang partner niya na nag-aantay sa kanya. Nagpakalbo na rin nga pala ako that day pag-uwi and all I can say is happy ako sa gupit ko ngayon.
15 - Pahinga as in DVD movie marathon lang. The usual kung-fu ones na naman.
16 - Kahit maulan sa Metro Manila natuloy pa rin ang trip to Tagaytay City, medyo late dumating ang sasakyan dahil Lunes at traffic. US bank holiday kaya walang pasok. Saka ko na post ang mga pics kasi hindi ko pa na-upload mula sa Digicam. All I can say is puro "Whoa" lalo na sa Calerwega sa Nasugbu, Batangas. Sayang at medyo bitin dahil sa holiday kami umalis at hindi during weekends.
***
Pahabol..Welcome back Kuya Dark Knight!!
by
Jinjiruks
February 20, 2009
12:55 PM
He Says
"But I was wrong. Maybe I just dreamed too much that I forgot the rancorous after-effect of the so called LOVE..Or maybe, I might have found it. But it was not mine to hold forever. Whatever it is, all i can say is never ever trust what you feel. That following what your heart says doesn’t guarantee happiness. Cause at the end of the day, you won’ t get nothing but twinge in the most delicate part of your entity.. your heart. They say that you always have to fight for what you feel. That when you found that someone who turns your world around like nobody ever did, never ever let him/her go. Honestly, that was what I also believed in. But those beliefs drowned me till i almost forgot about me.. Life they say, should be lived to its fullest. Forget about the pain, love like you have never loved before, do what makes you happy and follow what your heart wants. But isn’t it escaping reality? a wishful thinking? Reality is far different to what ‘optimists’ try to view it. And love? It’s the same thing as life. It gives you joy but it doubles the pain. It excites you, but fails you in the end."
-Up, Anonymous (I don't have permission to post his blogsite)
-Up, Anonymous (I don't have permission to post his blogsite)
by
Jinjiruks
February 15, 2009
11:36 AM
Clip: My Immortal - Gregorian: Masters of Chant
My Immortal
Gregorian: Masters of Chant (Original - Evanescence)
I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone
These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
[Chorus:]
When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me
You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me
These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
[Chorus]
I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along
[Chorus]
Gregorian: Masters of Chant (Original - Evanescence)
I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone
These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
[Chorus:]
When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me
You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me
These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase
[Chorus]
I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along
[Chorus]
by
Jinjiruks
11:24 AM
25 pasabog
In response sa pag tagged sa akin ng respetadong blogger na si Kuya Aris, eto na po a mabilis na pasada lang na mga 25 bagay tungkol sa inyong linkod..
1. Hindi ako nagwa-wallet ever since. Wala lang ewan ko kung bakit. Mas gusto ko sa bulsa na lang lahat para hindi mainit ang mata ng mga masasamang loob.
2. Kaliwete po ako at ang utak eh aktibista rin. Hehe. Pero marunong rin naman ako mag-kanan iyon nga lang ang panget.
3. Sobra akong kuripot (pwede masinop na lang), na kailangan ng lahat ng bibilhin eh naka-planado at computed na sa budget. Kaya huwag makipag-date sa taong ito.
4. Short-tempered po ako at ayokong pinipilit ako sa mga bagay na ayaw ko. Antayin mong magkusa ako na gawin ang mga bagay na iyon.
5. I have no tolerance sa makukulit na bata, makakatikim ka talaga sa akin, if you'll gonna push your luck to me little child.
6. Sobrang adik po ako sa video games na kaya kong hindi kumain for about 16 hours sa sobrang absorbed sa paglalaro.
7. Hindi ako talentado sa larangan ng arte (hindi ako marunong sumayaw, kumanta at mag drawing).
8. Gusto kong nililinisan ang tenga ko ng ibang tao at hindi sarili ko, wala lang masarap lang pakiramdam at nakakatulog ako madalas.
9. All-time fave snack ang Nagaraya Cracker Nuts (Garlic Flavor).
10. Dream job ko ang maging archaeologist inspired from Indiana Jones.
11. Ayoko ng mushy na palabas at type kong panoorin mga horror flicks especially asian horrors, ok rin ang suspense, thriller at mga kung anu anung mga laman loob na inaalis sa tao habang buhay pa siya.
12. Transparent akong tao, malalaman mo ang mood ko sa kilos ko, pag galit ako hindi mo ako maririnig na magsasalita signalling na your crossing the border already.
13. Homebuddy lang po ako at hindi nasanay magliwaliw sa labas. Kung sakali lalabas eh dun na sa malayo at being with nature kesa magsasayaw ka sa club na kulang na lang eh apoy ng impyerno ang ilagay. haha!
14. Wala masyadong karanasan when it comes to dating so bear with me kung sino man ang magkakamali.
15. Fave anime ko Neon Genesis Evangelion dahil nakikita ko ang sarili ko kay Shinji (pero gusto ko avatar ni Hyuuga pakialam nyo).
16. I seldom eat fish, trauma na kasi nung natinik ako sa bangus at na-stuck siya sa throat ko.
17. Mr. Stresstabs sa sobrang haggard ang itsura. Ewan ko kung kelangan nabang ipa-overhaul sa talyer itong itsura ko.
18. Cat-lover at pang 5th generation na ang current na pusa naming si Chester, Raptor at Kebo.
19. Hindi po ako marunong lumangoy kaya hindi ako nagpupunta sa malalalim na lugar, pang children's area lang na 4 feet ako. huhu!
20. Hindi rin ako marunong magluto pero gusto kong matuto pero wag muna sa ngayon.
21. Agnostic po ako at Non-Practising Catholic. I do believe that there is a God but not to the institution. Pwede ka namang makipag-usap sa kanya directly. Nililigaw lang tayo sa kanya kanyang interpretation ng mga preacher diyan. Ayoko makipag-debate when it comes to religion dahil hindi tayo matatapos nang isang araw.
22. Ilang taong na akong loveless, still searching pero hindi ko alam kung bakit hindi ko siya mahanap. Anu kaya kailangan kong gawin?
23. Gusto kong matutong mag piano o gitara pero wala namang pwede magturo sa akin na malapit lang.
24. May crush ako sa office hindi ko sasabihin kung sino kaso taken na siya. Ok lang. Basta andyan siya masaya na ako.
25. Iniisip minsan ano ba talaga ang silbi ko sa mundo?
1. Hindi ako nagwa-wallet ever since. Wala lang ewan ko kung bakit. Mas gusto ko sa bulsa na lang lahat para hindi mainit ang mata ng mga masasamang loob.
2. Kaliwete po ako at ang utak eh aktibista rin. Hehe. Pero marunong rin naman ako mag-kanan iyon nga lang ang panget.
3. Sobra akong kuripot (pwede masinop na lang), na kailangan ng lahat ng bibilhin eh naka-planado at computed na sa budget. Kaya huwag makipag-date sa taong ito.
4. Short-tempered po ako at ayokong pinipilit ako sa mga bagay na ayaw ko. Antayin mong magkusa ako na gawin ang mga bagay na iyon.
5. I have no tolerance sa makukulit na bata, makakatikim ka talaga sa akin, if you'll gonna push your luck to me little child.
6. Sobrang adik po ako sa video games na kaya kong hindi kumain for about 16 hours sa sobrang absorbed sa paglalaro.
7. Hindi ako talentado sa larangan ng arte (hindi ako marunong sumayaw, kumanta at mag drawing).
8. Gusto kong nililinisan ang tenga ko ng ibang tao at hindi sarili ko, wala lang masarap lang pakiramdam at nakakatulog ako madalas.
9. All-time fave snack ang Nagaraya Cracker Nuts (Garlic Flavor).
10. Dream job ko ang maging archaeologist inspired from Indiana Jones.
11. Ayoko ng mushy na palabas at type kong panoorin mga horror flicks especially asian horrors, ok rin ang suspense, thriller at mga kung anu anung mga laman loob na inaalis sa tao habang buhay pa siya.
12. Transparent akong tao, malalaman mo ang mood ko sa kilos ko, pag galit ako hindi mo ako maririnig na magsasalita signalling na your crossing the border already.
13. Homebuddy lang po ako at hindi nasanay magliwaliw sa labas. Kung sakali lalabas eh dun na sa malayo at being with nature kesa magsasayaw ka sa club na kulang na lang eh apoy ng impyerno ang ilagay. haha!
14. Wala masyadong karanasan when it comes to dating so bear with me kung sino man ang magkakamali.
15. Fave anime ko Neon Genesis Evangelion dahil nakikita ko ang sarili ko kay Shinji (pero gusto ko avatar ni Hyuuga pakialam nyo).
16. I seldom eat fish, trauma na kasi nung natinik ako sa bangus at na-stuck siya sa throat ko.
17. Mr. Stresstabs sa sobrang haggard ang itsura. Ewan ko kung kelangan nabang ipa-overhaul sa talyer itong itsura ko.
18. Cat-lover at pang 5th generation na ang current na pusa naming si Chester, Raptor at Kebo.
19. Hindi po ako marunong lumangoy kaya hindi ako nagpupunta sa malalalim na lugar, pang children's area lang na 4 feet ako. huhu!
20. Hindi rin ako marunong magluto pero gusto kong matuto pero wag muna sa ngayon.
21. Agnostic po ako at Non-Practising Catholic. I do believe that there is a God but not to the institution. Pwede ka namang makipag-usap sa kanya directly. Nililigaw lang tayo sa kanya kanyang interpretation ng mga preacher diyan. Ayoko makipag-debate when it comes to religion dahil hindi tayo matatapos nang isang araw.
22. Ilang taong na akong loveless, still searching pero hindi ko alam kung bakit hindi ko siya mahanap. Anu kaya kailangan kong gawin?
23. Gusto kong matutong mag piano o gitara pero wala namang pwede magturo sa akin na malapit lang.
24. May crush ako sa office hindi ko sasabihin kung sino kaso taken na siya. Ok lang. Basta andyan siya masaya na ako.
25. Iniisip minsan ano ba talaga ang silbi ko sa mundo?
by
Jinjiruks
10:05 AM
Phenomenal
Grabe ah. Hindi kinaya ng powers ng blog ko ang hits na nag registered last Friday - all of them went to the Jay-Sarah wedding blog entry. 700+ hits from my usual average of 75 pageloads.
by
Jinjiruks
February 14, 2009
10:44 PM
Jay Contreras (Kamikazee) and Sarah Abad "Morbid" wedding
Naastigan ako sa wedding nila dahil sa Paco Park Cemetery ginanap and naka black/blue talaga ang lahat ng dumalo. Bit weird para maiba naman.

by
Jinjiruks
February 12, 2009
6:31 PM
You [don't] have to wait
Sa totoo lang hindi naman kailangan antayin pa ang February 14 para mapakita mo na mahal mo ang isang tao. Narinig ko sa MRT last time about sa story ng mag-asawa na bumili ng expensive wine na hinahanda nila sa isang special occasion. Gusto nang inumin ng babae niya ito pero ayaw ng lalaki at antayin na lang daw ang special day na iyon, hanggang sa di inaasahang namatay ito sa isang aksidente. Dumating ang special day na iyon, pero mag-isa na lang ang lalaki at wala ang asawa na magce-celebrate nito. Moral Lesson lang nito na hindi kailangang antayin ang espesyal na araw para mapakita mo na mahal mo ang isang tao, make it everyday a special day to both of you.
by
Jinjiruks
February 11, 2009
3:04 PM
He Says
"Sa kanya lang talaga ako nagbigay ng second chance sa relasyon. Mahal ko kasi talaga siya. Siya kasi ang sumagip sa akin noong mga panahong nalulunod ako sa lungkot. Siya ang muling nagbigay kulay sa aking mundo noong nagdidilim ito. Siya ang nagbigay dahilan sa akin upang muling ngumiti at maging masaya.
Kahit nagkahiwalay kami, hindi na muling nawala ang mga positibong bagay na natutunan ko sa kanya. Naging madali sa akin na tanggapin siyang muli because I have always loved him. I have always longed for him. Getting back together was like coming home."
-Hanggang Ngayon, Aris' Blog
Kahit nagkahiwalay kami, hindi na muling nawala ang mga positibong bagay na natutunan ko sa kanya. Naging madali sa akin na tanggapin siyang muli because I have always loved him. I have always longed for him. Getting back together was like coming home."
-Hanggang Ngayon, Aris' Blog
by
Jinjiruks
February 9, 2009
9:34 AM
The week that was
-Medyo disorganize lang ako nitong nagdaang mga araw. The usual problema na patuloy na dumadating sa aking buhay. Parang PC na nauubusan ng virtual memory. Mental block palagi, tulala at hindi makausap nang matino. Maski ang performance ko sa office - dwindling and alarming na. Ewan ko bakit kasi kailangan pang isipin ang iba palagi na nakakalimutan ko na sarili ko.
-In a couple of days or maybe next month, magbabago na nang tuluyan ang akin social life, welcome to the "night-shift" life. Yes, I volunteered for the new function sa aming department. Matagal kong pinagisipan ito at tinimbang ang mga pros and cons sa paglilipat ng shift. Kailangan ko lang sigurong mag bagong buhay at makasagap ng sariwang hangin sa office. Masyadong toxic na kasi sa workarea. Alam mo na kanya-kanyang faction/groups na lang. Puro backbiting at plastikan lang. May nalalaman pang team building pero wala namang nagbi-build para masabi lang na meron. Kung magsasalita ka naman ikaw pa ang mapapasama. Hindi mo na nga alam kung ano ang ikikilos mo sa team na ito. Kaya siguro it's a good thing and a reliever na rin na kahit paano bagong mukha, bagong pod, bagong growth and development and hopefully magkaroon ng direction ang aking career. Planning to look for an apartment, hindi lang ma push through kasi wala pang pera at time. Nakakapagod na kasi ang 3hrs travel time na imbes magpapahinga ka na eh nasa biyahe ka pa.
-Sa haus eto, panibagong sakit ng ulo na naman pero Ok na ito. Planning to mortgage another house pero malapit lang sa current namin. Last week tiningnan ang area ok naman siya. Baka this week na kami papareserve para hindi na makuha ng iba. Di hamak na mas maganda dun kesa dito sa tinitirahan namin, kaunting ulan lang eh baha na sa harapan namin (malas lang namin kasi nasa mababang area kami), ayoko na maranasan na pinapasukan pa kami ng tubig na parang Navotas na. Basta ang bigat ng pakiramdam ko sa house, pakiramdam ko puro negative na lang nasasagap kong energy pag umuuwi ako. Hehe! Hindi ko nga alam kung kaya ko ba bayaran monthly ito sa dami ng gastos, baka ma-ospital na ako.
-Yay! May lanline na si Zander - sa lahat kasi ng mga gamers (sa GamePal) siya lang ang nakakasundo ko at parang magka-sync kami sa mga topic na gusto namin. Gusto ko ang biruan at usapan time namin. Wala lang halos kasi nagkakasundo kami sa mga pinaguusapan namin at masaya kasama ito lalo na sa mga sidetrip. Pareho naming gusto anime, books and video gaming. Nagpapaunahan kami sa mga recent updates sa area na iyon. Kaso nga lang nasa Cavite siya at Rizal ako kaya buti na lang at nakabitan na sila ng landline.
-Isa sa mga closest friend ko sa office eh si Rain - actually wala talaga kaming connection pero nung nakikita ko na parang OP siya lagi dahil puro babae mga kasabay niya sa group nila eh ako na ang nag approach para kausapin siya at makipag kaibigan. From that on, sabay na kami umuuwi from work (although mas malapit siya sa sana sa reverse way na usual niyang dinadaanan), kaya ngayon kahit papaano may nalalabasan na ako ng mga kinikimkim ko sa sarili at kakulitan kesa dati na mag-isang umuuwi at laging Biyernes santo ang itsura. Hindi nawawala ang kwek-kwek thing. I'm happy na nagkaroon na siya ng tiwala sa akin at nagsasabi na rin siya ng mga bagay na alam mo na. Hirap sabihin pero kailangang ilabas.
-Lovelife? anu iyon? Hindi ko alam anu pakiramdam o itsura nun. Haha. Wala lang bokya pa rin and ewan ko anu nba mangyayari sa akin sa parte na iyon. Ako na ang ang pinakamalas pagdating diyan. Wala lang. Siguro i'm not that attractive physically and super panget ng personality ko kaya iwas sila sa akin. hehe! Hindi naman ako nag self-pity masyado pero ganun talaga eh. Ewan ko anung kailangan kong gawin para mahalin nila ako. Pagod na pagod na ako at gusto ko na magpahinga sa bagay na yan. Kung darating o hindi, wala na akong pakialam. I'll just go with the flow na lang kung san ako dadalhin ng tadhana. Me mga bagay na nagbabalik pero hindi ko alam papano yayakapin. Magpapakatanga ba ako ulit o kakalimutan ang lahat at magsisiumula nang panibago.
-Sa MRT tuwing bumababa ako sa Quezon Avenue station, hindi ko maiwasang malungkot at maawa sa mga nakikita ko habang bumababa ng hagdan. Andun ang mga batang gusgusin na nakahiga sa malamig na sahig. Natutulog at minsan nilalangaw. Batang may hydrocephalus na karga ng kanyang ina. At si lola na nakikita ko lagi araw-araw na nakaupo sa gilid ng hagdan na dapat sana eh nagpapahinga na lang at ini-enjoy ang mga nalalabing panahon niya sa mundo. Gusto ko man silang tulungan pero sapat lang ang pera ko sa gastos sa sarili ko. Bakit kailangang humantong sa ganito. Bakit maraming naghihirap. Bakit kailangan sapitin nila ang ganito. May pag-asa pa bang magbago ang kapalaran.
-In a couple of days or maybe next month, magbabago na nang tuluyan ang akin social life, welcome to the "night-shift" life. Yes, I volunteered for the new function sa aming department. Matagal kong pinagisipan ito at tinimbang ang mga pros and cons sa paglilipat ng shift. Kailangan ko lang sigurong mag bagong buhay at makasagap ng sariwang hangin sa office. Masyadong toxic na kasi sa workarea. Alam mo na kanya-kanyang faction/groups na lang. Puro backbiting at plastikan lang. May nalalaman pang team building pero wala namang nagbi-build para masabi lang na meron. Kung magsasalita ka naman ikaw pa ang mapapasama. Hindi mo na nga alam kung ano ang ikikilos mo sa team na ito. Kaya siguro it's a good thing and a reliever na rin na kahit paano bagong mukha, bagong pod, bagong growth and development and hopefully magkaroon ng direction ang aking career. Planning to look for an apartment, hindi lang ma push through kasi wala pang pera at time. Nakakapagod na kasi ang 3hrs travel time na imbes magpapahinga ka na eh nasa biyahe ka pa.
-Sa haus eto, panibagong sakit ng ulo na naman pero Ok na ito. Planning to mortgage another house pero malapit lang sa current namin. Last week tiningnan ang area ok naman siya. Baka this week na kami papareserve para hindi na makuha ng iba. Di hamak na mas maganda dun kesa dito sa tinitirahan namin, kaunting ulan lang eh baha na sa harapan namin (malas lang namin kasi nasa mababang area kami), ayoko na maranasan na pinapasukan pa kami ng tubig na parang Navotas na. Basta ang bigat ng pakiramdam ko sa house, pakiramdam ko puro negative na lang nasasagap kong energy pag umuuwi ako. Hehe! Hindi ko nga alam kung kaya ko ba bayaran monthly ito sa dami ng gastos, baka ma-ospital na ako.
-Yay! May lanline na si Zander - sa lahat kasi ng mga gamers (sa GamePal) siya lang ang nakakasundo ko at parang magka-sync kami sa mga topic na gusto namin. Gusto ko ang biruan at usapan time namin. Wala lang halos kasi nagkakasundo kami sa mga pinaguusapan namin at masaya kasama ito lalo na sa mga sidetrip. Pareho naming gusto anime, books and video gaming. Nagpapaunahan kami sa mga recent updates sa area na iyon. Kaso nga lang nasa Cavite siya at Rizal ako kaya buti na lang at nakabitan na sila ng landline.
-Isa sa mga closest friend ko sa office eh si Rain - actually wala talaga kaming connection pero nung nakikita ko na parang OP siya lagi dahil puro babae mga kasabay niya sa group nila eh ako na ang nag approach para kausapin siya at makipag kaibigan. From that on, sabay na kami umuuwi from work (although mas malapit siya sa sana sa reverse way na usual niyang dinadaanan), kaya ngayon kahit papaano may nalalabasan na ako ng mga kinikimkim ko sa sarili at kakulitan kesa dati na mag-isang umuuwi at laging Biyernes santo ang itsura. Hindi nawawala ang kwek-kwek thing. I'm happy na nagkaroon na siya ng tiwala sa akin at nagsasabi na rin siya ng mga bagay na alam mo na. Hirap sabihin pero kailangang ilabas.
-Lovelife? anu iyon? Hindi ko alam anu pakiramdam o itsura nun. Haha. Wala lang bokya pa rin and ewan ko anu nba mangyayari sa akin sa parte na iyon. Ako na ang ang pinakamalas pagdating diyan. Wala lang. Siguro i'm not that attractive physically and super panget ng personality ko kaya iwas sila sa akin. hehe! Hindi naman ako nag self-pity masyado pero ganun talaga eh. Ewan ko anung kailangan kong gawin para mahalin nila ako. Pagod na pagod na ako at gusto ko na magpahinga sa bagay na yan. Kung darating o hindi, wala na akong pakialam. I'll just go with the flow na lang kung san ako dadalhin ng tadhana. Me mga bagay na nagbabalik pero hindi ko alam papano yayakapin. Magpapakatanga ba ako ulit o kakalimutan ang lahat at magsisiumula nang panibago.
-Sa MRT tuwing bumababa ako sa Quezon Avenue station, hindi ko maiwasang malungkot at maawa sa mga nakikita ko habang bumababa ng hagdan. Andun ang mga batang gusgusin na nakahiga sa malamig na sahig. Natutulog at minsan nilalangaw. Batang may hydrocephalus na karga ng kanyang ina. At si lola na nakikita ko lagi araw-araw na nakaupo sa gilid ng hagdan na dapat sana eh nagpapahinga na lang at ini-enjoy ang mga nalalabing panahon niya sa mundo. Gusto ko man silang tulungan pero sapat lang ang pera ko sa gastos sa sarili ko. Bakit kailangang humantong sa ganito. Bakit maraming naghihirap. Bakit kailangan sapitin nila ang ganito. May pag-asa pa bang magbago ang kapalaran.
by
Jinjiruks
February 7, 2009
11:36 AM
Clip: LSS Maybe - King
Maybe
King
There i was waiting for a chance
hoping that u'll understand
the things i wanna say
But my love
stronger than before
i wanna see u more and more
but you close the door
Why don't u try
to open up heart
i won't take so much of your time.....
Maybe it's wrong to say please love me too
coz i know u never do
somebody else is waitin' there inside for you....
maybe its wrong to love you more each day
coz i know its here to stay....
but i know to whom you should belong....
I believe what u said to me
we should set each other free
that's how u want it to be....
repeat II then chorus....
coda:
but my love is strong
i don't knopw if this is wrong
but i know to whom you should belong........
King
There i was waiting for a chance
hoping that u'll understand
the things i wanna say
But my love
stronger than before
i wanna see u more and more
but you close the door
Why don't u try
to open up heart
i won't take so much of your time.....
Maybe it's wrong to say please love me too
coz i know u never do
somebody else is waitin' there inside for you....
maybe its wrong to love you more each day
coz i know its here to stay....
but i know to whom you should belong....
I believe what u said to me
we should set each other free
that's how u want it to be....
repeat II then chorus....
coda:
but my love is strong
i don't knopw if this is wrong
but i know to whom you should belong........
by
Jinjiruks
10:59 AM
Reflection: Dont' Quit
Don't Quit Poem
by anonymous
When things go wrong, as they sometimes will,
When the road you're trudging seems all up hill,
When the funds are low and the debts are high,
And you want to smile, but you have to sigh,
When care is pressing you down a bit,
Rest! if you must; but don't you quit.
Life is queer with its twists and turns,
As everyone of us sometimes learns,
And many a failure turns about
When he might have won had he stuck it out;
Don't give up, though the pace seems slow;
You might succeed with another blow.
Often the goal is nearer than
It seems to a faint and faltering man,
Often the struggler has given up
When he might have captured the victor's cup.
And he learned too late, when the night slipped down,
How close he was to the golden crown.
Success is failure turned inside out;
The silver tint of the clouds of doubt;
And you never can tell how close you are,
It may be near when it seems afar;
So stick to the fight when you're hardest hit;
It's when things seem worst that you mustn't quit.
by
Jinjiruks
February 6, 2009
3:19 PM
Reflection: Determination
In 1883, a creative engineer named John Roebling was inspired by an idea to build a spectacular bridge connecting New York with the Long Island. However bridge building experts throughout the world thought that this was an impossible feat and told Roebling to forget the idea. It just could not be done. It was not practical. It had never been done before.Roebling could not ignore the vision he had in his mind of this bridge. He thought about it all the time and he knew deep in his heart that it could be done. He just had to share the dream with someone else. After much discussion and persuasion he managed to convince his son Washington, an up and coming engineer, that the bridge in fact could be built.
Working together for the first time, the father and son developed concepts of how it could be accomplished and how the obstacles could be overcome. With great excitement and inspiration, and the headiness of a wild challenge before them, they hired their crew and began to build their dream bridge.
The project started well, but when it was only a few months underway a tragic accident on the site took the life of John Roebling. Washington was injured and left with a certain amount of brain damage, which resulted in him not being able to walk or talk or even move.
"We told them so."
"Crazy men and their crazy dreams."
"It`s foolish to chase wild visions."
Everyone had a negative comment to make and felt that the project should be scrapped since the Roeblings were the only ones who knew how the bridge could be built. In spite of his handicap Washington was never discouraged and still had a burning desire to complete the bridge and his mind was still as sharp as ever.
He tried to inspire and pass on his enthusiasm to some of his friends, but they were too daunted by the task. As he lay on his bed in his hospital room, with the sunlight streaming through the windows, a gentle breeze blew the flimsy white curtains apart and he was able to see the sky and the tops of the trees outside for just a moment.
It seemed that there was a message for him not to give up. Suddenly an idea hit him. All he could do was move one finger and he decided to make the best use of it. By moving this, he slowly developed a code of communication with his wife.
He touched his wife's arm with that finger, indicating to her that he wanted her to call the engineers again. Then he used the same method of tapping her arm to tell the engineers what to do. It seemed foolish but the project was under way again.
For 13 years Washington tapped out his instructions with his finger on his wife's arm, until the bridge was finally completed. Today the spectacular Brooklyn Bridge stands in all its glory as a tribute to the triumph of one man's indomitable spirit and his determination not to be defeated by circumstances. It is also a tribute to the engineers and their team work, and to their faith in a man who was considered mad by half the world. It stands too as a tangible monument to the love and devotion of his wife who for 13 long years patiently decoded the messages of her husband and told the engineers what to do.
Perhaps this is one of the best examples of a never-say-die attitude that overcomes a terrible physical handicap and achieves an impossible goal.
Often when we face obstacles in our day-to-day life, our hurdles seem very small in comparison to what many others have to face. The Brooklyn Bridge shows us that dreams that seem impossible can be realised with determination and persistence, no matter what the odds are.
Even the most distant dream can be realized with determination and persistence.
by
Jinjiruks
February 5, 2009
1:06 PM
The Real Meaning Of Peace
The Real Meaning Of Peace
Author Unknown
There once was a king who offered a prize to the artist who would paint the best picture of peace. Many artists tried. The king looked at all the pictures. But therewere only two he really liked, and he had to choose between them.
One picture was of a calm lake. The lake was a perfect mirror for peaceful towering mountains all around it. Overhead was a blue sky with fluffy white clouds. All who saw this picture thought that it was a perfect picture of peace.
The other picture had mountains, too. But these were rugged and bare. Above was an angry sky, from which rain fell and in which lightning played. Down the side of the mountain tumbled a foaming waterfall. This did not look peaceful at all.
But when the king looked closely, he saw behind the waterfall a tiny bush growing in a crack in the rock. In the bush a mother bird had built her nest. There, in the midst of the rush of angry water, sat the mother bird on her nest - in perfect peace.
Which picture do you think won the prize? The king chose the second picture. Do you know why?
"Because," explained the king, "Peace does not mean to be in a place where there is no noise, trouble, or hard work. Peace means to be in the midst of all those things and still be calm in your heart. That is the real meaning of peace."
by
Jinjiruks
February 4, 2009
1:39 PM
Anu daw
Kakatapos lang namin kumain ng tanghalian, up to now kanina pa akong tawa nang tawa sa menu nila. Pagkadating sa JollyJeep napansin ko label ng ulam "Pork Stick" curious naman ako na baka parang inihaw siya na iniba lang ang pangalan kaya tiningnan ko iyon pala pork steak talaga ang ulam. Pati ang escabeche - "Skabitche" nakalagay. Ei hindi ko inaano ang mga Bisaya po kasi yung parent ko eh ganun din. Natawa lang ako dahil seryoso pa ako kanina na nagtataka kung may ganung ulam talaga.
by
Jinjiruks
February 3, 2009
12:51 PM
He Says
Dabo hihiramin ko muna ang quotes na ito sa iyo..
"It is always my stand that one should never substitute friendship for affection. I said it not out of bitterness or something to that effect, but former flames or former potential significant others have to define friendship first before they offer those words of comfort.
Move on but don’t move away.."
-Digit One, time for bath water, Dabo's ..a time for later
"It is always my stand that one should never substitute friendship for affection. I said it not out of bitterness or something to that effect, but former flames or former potential significant others have to define friendship first before they offer those words of comfort.
Move on but don’t move away.."
-Digit One, time for bath water, Dabo's ..a time for later
by
Jinjiruks
February 2, 2009
12:58 PM
Paulit-ulit na lang
Me mga bagay na gusto ko sabihin sa iba pero hindi ko magawa dahil batid ko ang magiging consequence nito. Ang hirap-hirap ng pakiramdam ng walang nasasabihan ng iyong mga problema, hinaing at mga takot sa buhay. Naiipon lang siya dito, hindi ko alam kung hanggang kailan ko siya makakayanang ikimkim. Natatakot ako baka dumating na lang ang araw na bigla na lang itong sumabog at hindi ko na alam kung ano ang pwede kong gawin sa sarili ko.
Bakit ba ganito ang mundo? Masyadong malupit. Mabangis. Sa isang iglap hindi mo namamalayan bigla ka nalang nitong lulumunin sa kawalan. Hanggang sa makita mo ang sarili mong nakalugmok sa putikan at wala man lang magbibigay ng kamay niya para ika'y tulungan. Napapadalas ang pag-iisip ko na sana nawala na lang ako. Ayoko naman saktan ang sarili ko. Pero handa naman ako sa kung anung mangyari sa akin kahit mamatay pa ako. Tutal pakiramdam ko wala namang nagmamahal sa akin. Hindi ko maramdaman ang presensya nila.
Parang akong kandilang unti-unting nauupos sa paglipas ng panahon.
Inisiip ko lagi paano kaya kung namatay ako, may dadalaw ba sa aking lamay. Iiyakan ba nila ako. Gaano kadami o kaunti ang pupunta. Hay ewan ko. Bahala na siguro. Naiiyak na lang ako bigla sa jeepney sa tuwing may naaalala akong bagay na nakakakapag bigay ng sobrang kalungkutan at pangungulila. Ironic nga eh, kung saan ang pinakagusto kong sandali ng buhay na mapag-isa dun naman ang point na napakalungkot ko naman. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko minsan. Kung anu ba talaga ang gusto ko gawin sa buhay. Kung anung landas ang tatahakin ko. Kung anu ba ang plano ko mangyari sa buhay ko. Kung sino sino ang makakapagbigay sa akin ng tunay na kaligayahan.
Hanggang kailan ako mag-aantay para sa taong para sa akin. Sabi nila maghintay lang ako, pero hanggang kailan. Hindi naman sa nagmamadali pero ilang taon na akong naghihintay. Anu pa ang kailangan kong gawin para mahanap siya. Napapagod na ako minsan na umabot sa puntong gusto ko nang bumigay na lang at bahala na at tanggapin na ganito na lang ang aking kapalaran. Ang mabuhay na mag-isa hanggang sa tumanda at mamatay. Nakakalungkot pero hinahanda ko na ang sarili ko sa ganitong bagay. Siguro pag nangyari iyon mas gusto kong magpakalayo-layo na lang sa lugar na hindi ako kilala. O kaya pumunta na lang sa Golden Acres para alagaan ng ibang tao.
Pasensya na kung ganito lagi ang nasa isipan ko ngayon. Hindi pa naman ako depressed. It's just nalilito lang ako at nangangapa kung anu naba ang lagay ko ngayon, kung saan ako patungo. Puro na lang negative naririnig nyo sa akin. Hindi ko rin alam kung bakit ako ganito. Masisira na ang ulo ko kakaisip sa daming ng mga problema na dumadaan sa aking isipan. Bakit kailangang mangyari sa akin ito. Sobra ko na silang iniisip na nakakalimutan ko na ang sarili ko. Hindi mo naman maiiwasan na hindi sila isipin dahil parte na sila ng buhay mo.
Siguro kailangan ko lang ng makakasama sa buhay ngayon. Taong handang makinig sa akin. Handang intindihin nilalaman ng aking puso. Yung kayang paamuhin ako. Yung taong ma-appreciate lahat ng ginagawa ko sa kanya. Yung handa akong ipaglaban at mahalin nang walang kapalit. Argh! Hindi naman nag-eexist ang ganung tao. Pero heto ako naghahanap na naman kahit hindi makita kung may pag-asa pa ba talaga at may magandang bukas ba na nag-aantay. Please dumating ka na buhay ko. At iligtas mo ako sa pagkakalugmok at pag torture sa aking puso't isipan. Sana dumating ka na.
Bakit ba ganito ang mundo? Masyadong malupit. Mabangis. Sa isang iglap hindi mo namamalayan bigla ka nalang nitong lulumunin sa kawalan. Hanggang sa makita mo ang sarili mong nakalugmok sa putikan at wala man lang magbibigay ng kamay niya para ika'y tulungan. Napapadalas ang pag-iisip ko na sana nawala na lang ako. Ayoko naman saktan ang sarili ko. Pero handa naman ako sa kung anung mangyari sa akin kahit mamatay pa ako. Tutal pakiramdam ko wala namang nagmamahal sa akin. Hindi ko maramdaman ang presensya nila.
Parang akong kandilang unti-unting nauupos sa paglipas ng panahon.
Inisiip ko lagi paano kaya kung namatay ako, may dadalaw ba sa aking lamay. Iiyakan ba nila ako. Gaano kadami o kaunti ang pupunta. Hay ewan ko. Bahala na siguro. Naiiyak na lang ako bigla sa jeepney sa tuwing may naaalala akong bagay na nakakakapag bigay ng sobrang kalungkutan at pangungulila. Ironic nga eh, kung saan ang pinakagusto kong sandali ng buhay na mapag-isa dun naman ang point na napakalungkot ko naman. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko minsan. Kung anu ba talaga ang gusto ko gawin sa buhay. Kung anung landas ang tatahakin ko. Kung anu ba ang plano ko mangyari sa buhay ko. Kung sino sino ang makakapagbigay sa akin ng tunay na kaligayahan.
Hanggang kailan ako mag-aantay para sa taong para sa akin. Sabi nila maghintay lang ako, pero hanggang kailan. Hindi naman sa nagmamadali pero ilang taon na akong naghihintay. Anu pa ang kailangan kong gawin para mahanap siya. Napapagod na ako minsan na umabot sa puntong gusto ko nang bumigay na lang at bahala na at tanggapin na ganito na lang ang aking kapalaran. Ang mabuhay na mag-isa hanggang sa tumanda at mamatay. Nakakalungkot pero hinahanda ko na ang sarili ko sa ganitong bagay. Siguro pag nangyari iyon mas gusto kong magpakalayo-layo na lang sa lugar na hindi ako kilala. O kaya pumunta na lang sa Golden Acres para alagaan ng ibang tao.
Pasensya na kung ganito lagi ang nasa isipan ko ngayon. Hindi pa naman ako depressed. It's just nalilito lang ako at nangangapa kung anu naba ang lagay ko ngayon, kung saan ako patungo. Puro na lang negative naririnig nyo sa akin. Hindi ko rin alam kung bakit ako ganito. Masisira na ang ulo ko kakaisip sa daming ng mga problema na dumadaan sa aking isipan. Bakit kailangang mangyari sa akin ito. Sobra ko na silang iniisip na nakakalimutan ko na ang sarili ko. Hindi mo naman maiiwasan na hindi sila isipin dahil parte na sila ng buhay mo.
Siguro kailangan ko lang ng makakasama sa buhay ngayon. Taong handang makinig sa akin. Handang intindihin nilalaman ng aking puso. Yung kayang paamuhin ako. Yung taong ma-appreciate lahat ng ginagawa ko sa kanya. Yung handa akong ipaglaban at mahalin nang walang kapalit. Argh! Hindi naman nag-eexist ang ganung tao. Pero heto ako naghahanap na naman kahit hindi makita kung may pag-asa pa ba talaga at may magandang bukas ba na nag-aantay. Please dumating ka na buhay ko. At iligtas mo ako sa pagkakalugmok at pag torture sa aking puso't isipan. Sana dumating ka na.
by
Jinjiruks
9:48 AM
Zombie Fest
"I will knock down the Gates of the Netherworld,
I will smash the door posts, and leave the doors flat down,
And will let the dead go up to eat the living!
And the dead will outnumber the living!"
I will smash the door posts, and leave the doors flat down,
And will let the dead go up to eat the living!
And the dead will outnumber the living!"
-Epic of Gilgamesh
A zombie is a reanimated human corpse. Stories of zombies originated in the Afro-Caribbean spiritual belief system of Vodou, which told of the people being controlled as laborers by a powerful sorcerer. There are several possible etymologies of the word zombie. One possible origin is jumbie, the West Indian term for "ghost". Another is nzambi, the Kongo word meaning "spirit of a dead person." According to the Merriam-Webster dictionary, the word entered English circa 1871; it's derived from the Louisiana Creole or Haitian Creole zonbi, which in turn is of Bantu origin. A zonbi is a person who is believed to have died and been brought back to life without speech or free will. It is akin to the Kimbundu nzúmbe ghost. -Wikipedia
***
Maiba naman, puro na lang kasi ako laro online pag weekends, kaya for a change. Zombie horror fest sa DVD for 2 days ang inyong lingkod. Since mukhang bloated zombie na rin siya, might as well appreciate my own kind. Haha! Typical American bloody and gore type ang mga movies na ito (kaya naman nakakasawa na minsan to the point na mas gusto ko ang Asian "psychological horror" compared to the western counterparts). Walang pinagbago ang suot nila, gusgusin pa rin sila, pale-skinned, naglalaway ng dugo and other bloody fluids. Pinagkaiba nga lang minsan eh yung mode ng pag-atake nila, pag-kain sa tao, pag-iisip nila, galaw at minsan may personality pa ata. Kawawa naman ang mga hindi bida kasi nagiging zombies lang sila in the end at yung bida either half-alive or puro dugo ang parte ng katawan.Kahit mapili pa ako sa mga movies eh no choice naman ako kung walang pagpipilian lalo na't nasa pirated DVD package siya (Chairman Edu sensya na po!), although may mga luma namang palabas worth watching. Umay na kasi ang iba ung tipong super tanga talaga na andyan na nga ang kalaban hala sige magpapakagat ka nalang para tumakbo ang story.
28 Days/Weeks Later. Ok ang movie na ito, hindi ka aantukin lalo na't puro sprinter ata mga zombies dito affected by "rage virus", wala lang ang bilis ng infection, malawayan ka lang ng mga ito, within seconds buong area infested na. Nakakatakot isipin na what if maging "air-borne" ang ganitong virus within minutes siguro buong mundo naapektuhan na at magiging wasteland na ang Earth. Can't wait for the next sequel 28 Months later sa 2010 i think. Hmm 28 years, 28 decades parang imposible na mukhang malilimitan na ang mga title na gagawin baka mag prequel na sila ng "28 hours later".
Resident Evil series. Yeah given na ito na dapat kong panoorin since nilalaro ko ito during those PS days (sigh.. how i miss those goolf old PS times with teh PS boys). Buti na lang at kahit papano loyal siya sa game at kumuha ng reference like the characters, villains and the story mismo. Good old Nemesis, Licker eh andun pa din. Sa simula matagal ang infection which takes a couple of hours habang dumadami ang sequel eh pabilis rin ang oras ng paghawa. Final solution nalang palagi ang pagbomba sa Raccoon City. Huhu!
Night of the Living Dead and other Living Dead series by George Romero. Basically ito ang naging foundation ng modern zombie horror genre. Kung paano sila kumilos, kumain and manghawa ng iba. I have to admit medyo inantok ako since iba na ang panahon ngayon. Haha! Wala lang kasing bagal kasi ng mga zombies ang takbo ng story pero it's worth naman since it's a classic. Ang nag-eenjoy naman ako kung paano nila pagpiyestahan mga nakakain nila.
The Serpent and the Rainbow. By Wes Craven another horror director, itong movie na ang ito nag nag-uugnay sa zombie sa Haitian voodo folklore which scientifically proved (according to the movie) kung paano nagiging zombie ang isang tao thru injection of a certain chemical.
Marami pa akong napanood na movie that day pero yung iba eh "indie" na siya and err not worth your time watching since poorly made ang iba, yung tipong parang thesis lang sa school or walang kwentang story. Kaya pag hindi ko naintindihan o nagustuhan ang takbo eh lipat agad ng bagong movie. Wala lang, marami pa akong hindi napapanood talaga at kulang ang mga susunod na Saturdays and Sundays para dito. Parang divertion ko na rin para makatipid at pumirmi na lang sa haus kesa magliwaliw sa labas.
by
Jinjiruks
8:21 AM
Clip: Tuyo Na'ng Damdamin - Silent Sanctuary
Tuyo Na'ng Damdamin
Silent Sanctuary
Minsan kahit na pilitin mong uminit ang damdamin
Di siya susunod, at di maglalambing
Minsan di mo na mapigil mapansin
Na talagang wala nang naiiwan na pagmamahal
[Refrain]
At kahit na anong gawin
Di mo na mapilit at madaya
Aminin sa sarili mo
Na wala ka nang mabubuga
Parang 'sang kandila na nagdadala
Ng ilaw at liwanag
Nauubos rin sa magdamag
(Instrumental)
Minsan di mo na mapigil mapansin
Na talagang wala nang naiiwan na pagmamahal
(Repeat Refrain)
Di na madaig o mabalik ang dating matamis na kahapon
Pilitin ma'y tuyo na'ng damdamin
Tuyo na'ng damdamin (repeat 4x)
Silent Sanctuary
Minsan kahit na pilitin mong uminit ang damdamin
Di siya susunod, at di maglalambing
Minsan di mo na mapigil mapansin
Na talagang wala nang naiiwan na pagmamahal
[Refrain]
At kahit na anong gawin
Di mo na mapilit at madaya
Aminin sa sarili mo
Na wala ka nang mabubuga
Parang 'sang kandila na nagdadala
Ng ilaw at liwanag
Nauubos rin sa magdamag
(Instrumental)
Minsan di mo na mapigil mapansin
Na talagang wala nang naiiwan na pagmamahal
(Repeat Refrain)
Di na madaig o mabalik ang dating matamis na kahapon
Pilitin ma'y tuyo na'ng damdamin
Tuyo na'ng damdamin (repeat 4x)
by
Jinjiruks
February 1, 2009
10:59 AM
Sidetrip with Mark & Zander
Umalis ako sa haus mga 10am (sobrang init na), para magpunta sa Megamall para kitain ang mga ex-officemate (na gaymers) sa isang gaming firm (GamePal wag ka na mag-isip kung anu pa nag-iisa lang iyon), nag-text na ako sa nasa address book ko (sa cellhpone saan pa ba). Hopefully sabi ko maraming pumunta. Mga 12nn na ako nakarating sa Megamall, habang inaantay sila gala muna sa area. Matagal na rin akong hindi nakakapunta dun since sa Makati na ako work. Walang nagbago bukod lang sa Mega Atrium (parang mini extension), kung saan parang high end part ng mall. Wala naman bago nung araw na iyon Dragon Dance lang kanina sa paligid ng mall.
Naghanap ako sa CyberZone kung magkano ang SE-P1i - iyon pala eh phased out mode na ito at pinalitan na ng G900. Medyo hindi kaya sa budget kaya ewan ko kung tutuloy ko ba pagbili ko o ung luma na lang buy ko pero syempre titingnan ko muna sa Ebay.ph kung merong mura pero maayos pa rin. Gusto ko kasi pang Wi-Fi lang naman just in case pag nasa hotspot area ako. Pero yung pocket PC pinagpipilian ko rin iyon nga lang walang text messaging function siya.
Nag-text na sa akin si Zander na papunta na siya at kitain ko na lang siya sa meeting area namin (sa Powerbooks) natatawa nga ako kasi napagkamalan akong "Dexter" nung isang guy - hmm may ka-EB siguro siya at hindi niya kilala. Medyo napahiya nga lang siya nang kaunti pero dumating naman ka-meet niya.
Dumating si Zander mga 2pm (sakto sa usapan), ayun dinala niya as promise ang mga books na hinihiram ko sa kanya, lalo na ngayon nauuso ang mga theological issues na sinimulan ni dan Brown, ngayon naman Steve Berry fan na ako. Pag may pera or kung sakali e-books na lang at pag may time babasahin ko lahat ng books niya. Ayun usap-usap lang sa mga updates sa buhay-buhay. Masaya ako at nagkita ulit kami ni Zander, halos 2 taon na rin akong walang balita sa kanya since maghiwalay kami sa gaming firm. Ikot-ikot lang sa mall kasi matagal tagal na rin siyang hindi napupunta dun. Nag-text ako kay Mark at Rolly. Si Mark papunta na daw, si Rolly (walang magbabantay ng anak), si Eric (try daw niya humabol), si Anthony (nasa probinsya at hindi makakapunta) etc. Tumaba si Zander (akala niya ako lang ang masasabihan niya) pero ok pa naman unlike sa akin na bloated na talaga. Walang tigil nga kantyaw na sa akin halimaw talaga iyon.
Pagdating ni Mark (mga 3.30pm na ata iyon) punta na kami sa Triple V (pag sahod eh dun kami kumakain para mag-meryenda - since merienda all you can dun), brings back the memories nga eh. Bigla naming naalala ang mga kalokohan at tawanan namin habang kumakain at nagpapakabusog (Eric Smith thing, Aries tanga ka ba portion). Picture nang kaunti, kaunting chit-chat sa buhay. Mga naging relationship, mga work etc. Sayang nga lang at hindi kami kumpleto pero sana next time alam mo na para mas masaya. After kumain gala lang sa mall again, then napagusapan na pumunta sa building kung saan tenant ang GamePal, medyo gabi na, kainis kasi yung camera na dala ko, poor night vision talaga (next time Sony Cybershot na kasi). Pero Ok lang andun tambay nang kaunti, sinilip kung may pagbabago. Pinagtawanan si Eric Smith - iniisip lang kung paano siya mag-Tagalog, ang boom-tarat thing at iba pang kalokohan namin. Halos hindi na ako makahinga kakatawa talaga. Natutuwa ako kasi matagal-tagal na rin ako hindi nakakatawa nang ganito. Sila lang pala ang kailangan ko. Ang medicine.
Then akala ko uuwi na kami, pero nagyaya sila na magpunta sa Trinoma si Mark since hindi pa nakakapunta si Zander (maski ako kahit malapit lang hindi ako nagagawi dun), sumakay ng MRT (the usual sikip thing andun pa rin) then nagpunta dun, and again na- StarBucks, hindi ako nagpupunta sa ganitong mga pa-sosyal na lugar pero gusto nila eh kaya sunod nalang ako. Nag coffee jelly lang ako, usap again after gumala sa may labas ng mall. Nakakainggit si Mark, yung mga gadgets na inaasam namin ni Zander meron siya lalo na ang Pocket PC (ahuhu!), ang swerte talaga ni Mark sa buhay sabi namin, lahat halos ng gustuhin niya eh nakukuha niya agad. Buy and Sell thing na lang ginagawa niya.
Bago umuwi eh napagusapan namin na ulitin ito and sana this time marami na kami, hindi iyong iilan lang ang makakapunta. Nung pauwi na kami pareho (nag MRT sila pabalik sa South, then ako sakay ng jeep sa SM North), nag-text ako sa kanila na mas ok mag overnight nalang kina Mark sa katapusan ng February either Friday or Saturday. Walang sagot si Mark pero baka sabihin na rin ni Zander dahil pabor naman sa lahat eh. At dyan nagtatapos ang sidetrip nina Jinji, Zander at Mark. Bow!
Naghanap ako sa CyberZone kung magkano ang SE-P1i - iyon pala eh phased out mode na ito at pinalitan na ng G900. Medyo hindi kaya sa budget kaya ewan ko kung tutuloy ko ba pagbili ko o ung luma na lang buy ko pero syempre titingnan ko muna sa Ebay.ph kung merong mura pero maayos pa rin. Gusto ko kasi pang Wi-Fi lang naman just in case pag nasa hotspot area ako. Pero yung pocket PC pinagpipilian ko rin iyon nga lang walang text messaging function siya.
Nag-text na sa akin si Zander na papunta na siya at kitain ko na lang siya sa meeting area namin (sa Powerbooks) natatawa nga ako kasi napagkamalan akong "Dexter" nung isang guy - hmm may ka-EB siguro siya at hindi niya kilala. Medyo napahiya nga lang siya nang kaunti pero dumating naman ka-meet niya.
Dumating si Zander mga 2pm (sakto sa usapan), ayun dinala niya as promise ang mga books na hinihiram ko sa kanya, lalo na ngayon nauuso ang mga theological issues na sinimulan ni dan Brown, ngayon naman Steve Berry fan na ako. Pag may pera or kung sakali e-books na lang at pag may time babasahin ko lahat ng books niya. Ayun usap-usap lang sa mga updates sa buhay-buhay. Masaya ako at nagkita ulit kami ni Zander, halos 2 taon na rin akong walang balita sa kanya since maghiwalay kami sa gaming firm. Ikot-ikot lang sa mall kasi matagal tagal na rin siyang hindi napupunta dun. Nag-text ako kay Mark at Rolly. Si Mark papunta na daw, si Rolly (walang magbabantay ng anak), si Eric (try daw niya humabol), si Anthony (nasa probinsya at hindi makakapunta) etc. Tumaba si Zander (akala niya ako lang ang masasabihan niya) pero ok pa naman unlike sa akin na bloated na talaga. Walang tigil nga kantyaw na sa akin halimaw talaga iyon.
Pagdating ni Mark (mga 3.30pm na ata iyon) punta na kami sa Triple V (pag sahod eh dun kami kumakain para mag-meryenda - since merienda all you can dun), brings back the memories nga eh. Bigla naming naalala ang mga kalokohan at tawanan namin habang kumakain at nagpapakabusog (Eric Smith thing, Aries tanga ka ba portion). Picture nang kaunti, kaunting chit-chat sa buhay. Mga naging relationship, mga work etc. Sayang nga lang at hindi kami kumpleto pero sana next time alam mo na para mas masaya. After kumain gala lang sa mall again, then napagusapan na pumunta sa building kung saan tenant ang GamePal, medyo gabi na, kainis kasi yung camera na dala ko, poor night vision talaga (next time Sony Cybershot na kasi). Pero Ok lang andun tambay nang kaunti, sinilip kung may pagbabago. Pinagtawanan si Eric Smith - iniisip lang kung paano siya mag-Tagalog, ang boom-tarat thing at iba pang kalokohan namin. Halos hindi na ako makahinga kakatawa talaga. Natutuwa ako kasi matagal-tagal na rin ako hindi nakakatawa nang ganito. Sila lang pala ang kailangan ko. Ang medicine.
Then akala ko uuwi na kami, pero nagyaya sila na magpunta sa Trinoma si Mark since hindi pa nakakapunta si Zander (maski ako kahit malapit lang hindi ako nagagawi dun), sumakay ng MRT (the usual sikip thing andun pa rin) then nagpunta dun, and again na- StarBucks, hindi ako nagpupunta sa ganitong mga pa-sosyal na lugar pero gusto nila eh kaya sunod nalang ako. Nag coffee jelly lang ako, usap again after gumala sa may labas ng mall. Nakakainggit si Mark, yung mga gadgets na inaasam namin ni Zander meron siya lalo na ang Pocket PC (ahuhu!), ang swerte talaga ni Mark sa buhay sabi namin, lahat halos ng gustuhin niya eh nakukuha niya agad. Buy and Sell thing na lang ginagawa niya.
Bago umuwi eh napagusapan namin na ulitin ito and sana this time marami na kami, hindi iyong iilan lang ang makakapunta. Nung pauwi na kami pareho (nag MRT sila pabalik sa South, then ako sakay ng jeep sa SM North), nag-text ako sa kanila na mas ok mag overnight nalang kina Mark sa katapusan ng February either Friday or Saturday. Walang sagot si Mark pero baka sabihin na rin ni Zander dahil pabor naman sa lahat eh. At dyan nagtatapos ang sidetrip nina Jinji, Zander at Mark. Bow!
by
Jinjiruks
January 31, 2009
10:35 PM
30000 hits
Salamat po sa patuloy na pagtangkilik sa aking blog. Kahit hindi sikat marami pa ring napapadaan. Sana hindi kayo magsawa sa pagsuporta (parang artista).
by
Jinjiruks
January 30, 2009
12:50 PM
No more Tears
Maganda ang sikat ng araw nung umalis ako sa amin. Napawi na ang pait ng kabiguan nung nakaraang gabi. Binigyan ko na kasi ng formal closure ang aking relationship with **. Kagabi mula hapon hanggang sa pag-uwi sa bahay. Wala akong tigil sa kaka-iyak dahil na rin sa naipon na sama ng loob at pagtatampo kay **, napapansin ko kasi dumadalang at minsan hindi na siya nag-tetext or kol sa akin. Hindi man lang niya na-appreciate ang mga ginagawa ko sa kanya - even a simple "thank you" wala akong natatanggap sa kanya. Puro sorry na lang dahil ganito, dahil ganyan. Hindi ko alam kung concerned ba siya sa akin kahit pa siguro magkasakit or mamatay pa ako wala siyang pakialam. Alam ko hanggang kaibigan lang turing niya sa akin at hindi na hihigit pa doon. Kung interasado ka naman sa isang tao, gagawa ka rin ng paraan para maging malapit kayo. Kaso wala eh, sa paglipas ng mga araw lalo lang akong nasasaktan dahil binabalewala niya ako. Sinisisi pa niya ako dahil kahit oras na ng pagtulog niya eh naguusap pa kami sa phone.
Pasensya na ganun oras talaga ako nakakauwi sa amin kahit anung madali ang gawin ko. Naiistorbo pa tuloy kita. Alam ko naman na iba ang type mo eh sensya na karaniwang tao lang ako, hindi ako gwapo at maganda ang katawan na siya pa namang tipo mo kaya naman ang bilis bilis mong sumagot dun sa isa mong ex. Hindi mo man lang sinubukan na mahalin ako, hindi ko alam anu pa kailangan kong gawin para mapalapit kalooban mo sa akin. Nasasaktan na ako at ikaw lang nakagawa nito sa akin. Ikaw lang nagpaiyak sa akin nang ilang araw. Kinain ko na ang pride ko, nagpakababa na ako. Wala pa rin sa iyo. Kaya ako na ang aalis sa mundo tutal hindi mo naman ako kailangan. Parang laruan lang ako na kung kailangan mo lang gagamitin. Inuuto ko na nga ang sarili ko sa pag-asang magiging tayo. Naaawa ako sa sarili ko. Bakit ako nahulog sa taong hindi naman ako pinapahalagahan. Pero pangako, iyon ang huling beses na iiyakan kita. Hindi ka worth sa mga luhang ito. Balik normal na ako at haharapin ulit ang umaga na may ngiti sa aking mga labi.
Kakatext lang kanina sa akin ng isa kong kaibigan..
And again, sensya senti lang kagabi.. narinig ko lang din kanina..
Pasensya na ganun oras talaga ako nakakauwi sa amin kahit anung madali ang gawin ko. Naiistorbo pa tuloy kita. Alam ko naman na iba ang type mo eh sensya na karaniwang tao lang ako, hindi ako gwapo at maganda ang katawan na siya pa namang tipo mo kaya naman ang bilis bilis mong sumagot dun sa isa mong ex. Hindi mo man lang sinubukan na mahalin ako, hindi ko alam anu pa kailangan kong gawin para mapalapit kalooban mo sa akin. Nasasaktan na ako at ikaw lang nakagawa nito sa akin. Ikaw lang nagpaiyak sa akin nang ilang araw. Kinain ko na ang pride ko, nagpakababa na ako. Wala pa rin sa iyo. Kaya ako na ang aalis sa mundo tutal hindi mo naman ako kailangan. Parang laruan lang ako na kung kailangan mo lang gagamitin. Inuuto ko na nga ang sarili ko sa pag-asang magiging tayo. Naaawa ako sa sarili ko. Bakit ako nahulog sa taong hindi naman ako pinapahalagahan. Pero pangako, iyon ang huling beses na iiyakan kita. Hindi ka worth sa mga luhang ito. Balik normal na ako at haharapin ulit ang umaga na may ngiti sa aking mga labi.
Kakatext lang kanina sa akin ng isa kong kaibigan..
you dont always need a kiss to make you feel special..
don't always need to hold someone's hand to make you feel wanted..
don't always need a hug to make you feel desired..
and you don't always need a partner in order to be happy,
you're already good on your own, having someone is just an added bonus..
And again, sensya senti lang kagabi.. narinig ko lang din kanina..
Kasalanan Ba
Men Oppose
Tulala sa isang tabi at di mapakali
Ating nakaraan minumuni-muni
Di lubos maiisip bakit nagkalayo
Kaya ngayon ako’y isang bigo
Nagkulang ba ako sa iyo
Kaya tayo ngayo’y nagkalayo
Walang nagawang kasalanan
Kundi ang magmahal sa iyo ng lubusan
Ako’y may natutunan sa aking karanasan
Mali ang magmahal agad ng lubusan
Pigilan ang damdamin kung kailangan
Upang ‘di masaktan kung ika’y iiwanan
Kasalanan bang mahalin ka nang lubusan
Upang ako’y iyong iwanan
Bakit kung sino pa ang totohanan
Ay siya pan’g nililisan
Men Oppose
Tulala sa isang tabi at di mapakali
Ating nakaraan minumuni-muni
Di lubos maiisip bakit nagkalayo
Kaya ngayon ako’y isang bigo
Nagkulang ba ako sa iyo
Kaya tayo ngayo’y nagkalayo
Walang nagawang kasalanan
Kundi ang magmahal sa iyo ng lubusan
Ako’y may natutunan sa aking karanasan
Mali ang magmahal agad ng lubusan
Pigilan ang damdamin kung kailangan
Upang ‘di masaktan kung ika’y iiwanan
Kasalanan bang mahalin ka nang lubusan
Upang ako’y iyong iwanan
Bakit kung sino pa ang totohanan
Ay siya pan’g nililisan
by
Jinjiruks
January 29, 2009
1:42 PM
She Says
".. the one who has feelings will only end up hurt"
-Irene to Jinjiruks
-Irene to Jinjiruks
by
Jinjiruks
January 28, 2009
10:19 PM
Two Days We Should Not Worry
Two Days We Should Not Worry
Author Unknown
There are two days in every week about which we should not worry, two days which should be kept free from fear and apprehension.
One of these days is Yesterday with all its mistakes and cares,
its faults and blunders, its aches and pains.
Yesterday has passed forever beyond our control.
All the money in the world cannot bring back Yesterday.
We cannot undo a single act we performed;
we cannot erase a single word we said.
Yesterday is gone forever.
The other day we should not worry about is Tomorrow
with all its possible adversities, its burdens,
its large promise and its poor performance;
Tomorrow is also beyond our immediate control.
Tomorrow's sun will rise,
either in splendor or behind a mask of clouds, but it will rise.
Until it does, we have no stake in Tomorrow,
for it is yet to be born.
This leaves only one day, Today.
Any person can fight the battle of just one day.
It is when you and I add the burdens of those two awful eternities Yesterday and Tomorrow that we break down.
It is not the experience of Today that drives a person mad,
it is the remorse or bitterness of something which happened Yesterday and the dread of what Tomorrow may bring.
Let us, therefore, Live but one day at a time.
by
Jinjiruks
3:33 PM
Moody again
Pinagiisipan ko kagabi pa kung magpapalipat ako sa new function na pang-gabi. Trying to weight the pros and cons just in case mang pang-gabi ako. Kasi ang daming factors na dapat consider. Although dagdag nga siya sa salary pero social life mo naman ang apektado at hindi mo alam kung ok ba ang new function na ito. Hayz ewan ko, me inaantay akong mag bagay-bagay bago ako makapag-decide. Me mga bagong function na darating din pero wala pang detalye. Aabangan ko muna ang mag susunod na kabanata.
Eto na naman po ako nag ultra-moody na naman mula kanina. Paano kasi pakiramdam ko no one appreciates and love me. Hindi ko na alam kung tao pa ba ako. Ahehe! Dinadaan ko na lang sa biro pero sa situation ko with ** hindi ko na alam kung saan ako lulugar. Mabait naman ako at hindi ko siya lolokohin (kagaya ng sinabi niya dati na nadala na daw siya at mas Ok na friends daw muna), on the contrary sarili ko lang ata ang niloloko ko dahil umaasa pa ako na magiging maganda ang relationship namin (as friends sa ngayon).
Hindi ko alam ano ang side niya kasi hindi pa kami personal na naguusap at sa text/phone call lang kami nakakapag communicate at medyo dumadalang na nga eh. Mahirap siya kausapin kasi napapahiya lang ako dahil ako itong umaasa sa kanya pero ewan ko sa kanya kung ano ako sa kanya. Hindi ko alam kung san ako lulugar sa puso niya. Napapagod at nasasaktan na ako. Maski a simple "thank you" masaya na ako. Wala naman akong karapatang magalit at magtampo dahil hindi naman kami. May part na nagsasabi na tigilan ko na ang kahibangan, sa kabilang part naman sabi tiyaga lang intindihin pa siya dahil hindi pa mismo kayo nagkakausap talaga.
Eto na naman po ako nag ultra-moody na naman mula kanina. Paano kasi pakiramdam ko no one appreciates and love me. Hindi ko na alam kung tao pa ba ako. Ahehe! Dinadaan ko na lang sa biro pero sa situation ko with ** hindi ko na alam kung saan ako lulugar. Mabait naman ako at hindi ko siya lolokohin (kagaya ng sinabi niya dati na nadala na daw siya at mas Ok na friends daw muna), on the contrary sarili ko lang ata ang niloloko ko dahil umaasa pa ako na magiging maganda ang relationship namin (as friends sa ngayon).
Hindi ko alam ano ang side niya kasi hindi pa kami personal na naguusap at sa text/phone call lang kami nakakapag communicate at medyo dumadalang na nga eh. Mahirap siya kausapin kasi napapahiya lang ako dahil ako itong umaasa sa kanya pero ewan ko sa kanya kung ano ako sa kanya. Hindi ko alam kung san ako lulugar sa puso niya. Napapagod at nasasaktan na ako. Maski a simple "thank you" masaya na ako. Wala naman akong karapatang magalit at magtampo dahil hindi naman kami. May part na nagsasabi na tigilan ko na ang kahibangan, sa kabilang part naman sabi tiyaga lang intindihin pa siya dahil hindi pa mismo kayo nagkakausap talaga.
by
Jinjiruks
12:47 PM
Teh Word
sabi ni Zwei baka meron na daw akong ganito; wag naman sana! hindi naman talaga ako ganun ka dependent na mawawalan na ako ng sariling identity..
Dependent personality disorder (DPD), formerly known as asthenic personality disorder, is a personality disorder that is characterized by a pervasive psychological dependence on other people. The difference between a 'dependent personality' and a 'dependent personality disorder' is somewhat subjective, which makes a diagnosis sensitive to cultural influences such as gender role expectations.
Criteria/Signs:
-Has difficulty making everyday decisions without an excessive amount of advice and reassurance from others
-Needs others to assume responsibility for most major areas of his or her life
-Has difficulty expressing disagreement with others because of fear of loss of support or approval (this does not include realistic fears of retribution)
-Has difficulty initiating projects or doing things on his or her own (because of a lack of self-confidence in judgment or abilities rather than a lack of motivation or energy)
-Goes to excessive lengths to obtain nurturance and support from others, to the point of volunteering to do things that are unpleasant
-Feels uncomfortable or helpless when alone because of exaggerated fears of being unable to care for himself or herself
-Urgently seeks another relationship as a source of care and support when a close relationship ends
-Is unrealistically preoccupied with fears of being left to take care of himself or herself
Treatment Goals
-ability to make commitments;
-enjoyment of intimacy;
-skills as a team player -- without need to compete with the leader;
-willingness to seek the opinions and advice of others;
-ability to promote interpersonal harmony;
-thoughtfulness and consideration for others; and,
-willingness to self-correct in response to criticism.
source: Wikipedia
Dependent personality disorder (DPD), formerly known as asthenic personality disorder, is a personality disorder that is characterized by a pervasive psychological dependence on other people. The difference between a 'dependent personality' and a 'dependent personality disorder' is somewhat subjective, which makes a diagnosis sensitive to cultural influences such as gender role expectations.
Criteria/Signs:
-Has difficulty making everyday decisions without an excessive amount of advice and reassurance from others
-Needs others to assume responsibility for most major areas of his or her life
-Has difficulty expressing disagreement with others because of fear of loss of support or approval (this does not include realistic fears of retribution)
-Has difficulty initiating projects or doing things on his or her own (because of a lack of self-confidence in judgment or abilities rather than a lack of motivation or energy)
-Goes to excessive lengths to obtain nurturance and support from others, to the point of volunteering to do things that are unpleasant
-Feels uncomfortable or helpless when alone because of exaggerated fears of being unable to care for himself or herself
-Urgently seeks another relationship as a source of care and support when a close relationship ends
-Is unrealistically preoccupied with fears of being left to take care of himself or herself
Treatment Goals
-ability to make commitments;
-enjoyment of intimacy;
-skills as a team player -- without need to compete with the leader;
-willingness to seek the opinions and advice of others;
-ability to promote interpersonal harmony;
-thoughtfulness and consideration for others; and,
-willingness to self-correct in response to criticism.
source: Wikipedia
by
Jinjiruks
January 26, 2009
11:50 PM
Semi-retire
The usual Saturday pa rin, pag umaga pumunta sa fave computer shop (10/hr lang kasi), nagbabad sa Net as always, update sa blog, forums, fs etc. then laro nang Cabal ulit. Nararanasan ko na ang Lv.100 syndrome kung saan pag na-reach mo na ang target level mo at walang bagong quest - mararamdaman mo na ang katamaran kasi wala ka nang goal na kelangang makuha minor detail na lang ang pagpapataas ng stats at pagbili ng powered equipts. Medyo semi-retire na muna ako sa online gaming. Ewan ko boto pa rin ang World of Warcraft dahil alam ng developer na pag wala na or nde na nasasatisfy ng game elements ang player eh mag-reretire na ito, kaya naman there are tons of quest every map, character, race sa game kaya walang reason para hindi maglaro ang player unless surrender na ang katawan niya. haha!
Kinabukasan kagaya ng Saturday, grr.. hindi na naman natuloy ang plano kong mag-jogging kasi tanghali na ako nagigising kaya hindi na pwede dahil mainit na ang sikat ng araw. Kakainis kung bakit kasi medyo late na ako matulog. Pero buti na lang bumawi ang body clock ko dahil almost 10hrs akong tulog that day at 10am na ako nagising. Last night kasi medyo naging emotional po ako dahil sa usapan namin ni **. Hindi ko kinaya kaya lumabas ako sandali para magpahangin. Yeah it's about our relationship kung ano na ba talaga. Tama naman siya na wag ko dapat siya papiliin dahil everything will takes it's place naman and kung kami talaga eh di kami, kung hindi eh di hindi - simple as that. Sa ngayon I'm happy na friends na kami ulit and nag-promise ako na hindi ko na uulitin iyon (2x ko na ginagawa kasi) yung hindi ko ma-kontrol ang emo-outburst ko kaya kung anu-ano ang ginagawa ko. Hindi ko rin nga maintindihan ang sarili ko bakit nagagawa ko iyon ngayon. Siguro mahal ko lang siya talaga kaya ganito na lang ang pagnanasa kong matuloy (and hopefully) ang aming relation. Kasi pag hindi na naman ito nag-work ayoko mangako pero wag naman sana drastic measure ang gagawin ko.
Anyway wag na natin pag-usapan yan - unusual na hindi ako umalis sa bahay buong araw. Nanood lang ako ng movies sa DVD. Pinanood ulit ang Resident Evil series, 28 days/months later, Saw series, Hostel series at kung anu-ano pang movie na madugo at kumakalat ang mga laman-laman. Nakakatakot nga lang regarding about sa viral infection thing although theoretical lang ito pero kung paano kung naging "airborne" ang deadly virus - sa loob lang siguro ng 1 araw almost 90% ng world population eh maapektuhan at posibleng mawala sa mundo. Magiging wasteland na lang ang Earth at ang mga natitirang tao eh underground or sa isolated area na hindi naabot ng virus. sana hindi mangyari ang ganitong disaster. And again back to reality na naman pagdating ng Monday. Medyo maaga ako pumasok para hindi mainit. I already miss **. Sana nga lang hindi manyari sa akin ang ganito na alam mo na taken for granted na parang rebound/reliever lang and second choice ng would be special someone mo.
Kinabukasan kagaya ng Saturday, grr.. hindi na naman natuloy ang plano kong mag-jogging kasi tanghali na ako nagigising kaya hindi na pwede dahil mainit na ang sikat ng araw. Kakainis kung bakit kasi medyo late na ako matulog. Pero buti na lang bumawi ang body clock ko dahil almost 10hrs akong tulog that day at 10am na ako nagising. Last night kasi medyo naging emotional po ako dahil sa usapan namin ni **. Hindi ko kinaya kaya lumabas ako sandali para magpahangin. Yeah it's about our relationship kung ano na ba talaga. Tama naman siya na wag ko dapat siya papiliin dahil everything will takes it's place naman and kung kami talaga eh di kami, kung hindi eh di hindi - simple as that. Sa ngayon I'm happy na friends na kami ulit and nag-promise ako na hindi ko na uulitin iyon (2x ko na ginagawa kasi) yung hindi ko ma-kontrol ang emo-outburst ko kaya kung anu-ano ang ginagawa ko. Hindi ko rin nga maintindihan ang sarili ko bakit nagagawa ko iyon ngayon. Siguro mahal ko lang siya talaga kaya ganito na lang ang pagnanasa kong matuloy (and hopefully) ang aming relation. Kasi pag hindi na naman ito nag-work ayoko mangako pero wag naman sana drastic measure ang gagawin ko.
Anyway wag na natin pag-usapan yan - unusual na hindi ako umalis sa bahay buong araw. Nanood lang ako ng movies sa DVD. Pinanood ulit ang Resident Evil series, 28 days/months later, Saw series, Hostel series at kung anu-ano pang movie na madugo at kumakalat ang mga laman-laman. Nakakatakot nga lang regarding about sa viral infection thing although theoretical lang ito pero kung paano kung naging "airborne" ang deadly virus - sa loob lang siguro ng 1 araw almost 90% ng world population eh maapektuhan at posibleng mawala sa mundo. Magiging wasteland na lang ang Earth at ang mga natitirang tao eh underground or sa isolated area na hindi naabot ng virus. sana hindi mangyari ang ganitong disaster. And again back to reality na naman pagdating ng Monday. Medyo maaga ako pumasok para hindi mainit. I already miss **. Sana nga lang hindi manyari sa akin ang ganito na alam mo na taken for granted na parang rebound/reliever lang and second choice ng would be special someone mo.
by
Jinjiruks
8:08 AM
Wata week
Kakaiba ang week na ito. Ngayon lang ako napagod at na-exhaust nang sobra. Pakiramdam ko parang inubos lahat ng enerhiya sa aking katawan at pag-iisip. Ikaw ba naman na bugbugin ng mga problema at ibang mga issues na hindi mo ma-kontrol. Kahit anung tibay mo ba, babagsak ka rin at madadapa.
Hindi ko na alam how to cope sa mga issue sa office, bahay at lalo na sa lovelife. Nakakainis dahil pakiramdam ko mag-isa lang ako sa laban na ito. Na walang pakialam ang iba kung ano man ang mangyari sa akin. I feel so alone right now. Parang any moment i'll gonna give up at magpadala na lang sa agos sa ilog.
Kung wala lang ang ibang mga kaibigan na andyan para sa akin, hindi ko alam kung makakaya ko pa ang mga ito. I'm trying to divert my attention sa ibang activities pero at the end of the day. Hindi mo naman matatakasan ang mga problema na ito. Mali lang siguro ako sa strategy na ginagamit to cope with my problems. Ang dami-dami na kasi, na hindi ko na alam kung ano ang uunahin. Patuloy lang akong nasasaktan sa araw-araw na pakikipagsapalaran sa buhay. Yung mga taong inaasahan mo na tutulong sa iyo at magbibigay ng ginhawa at kapanatagan, sila pa ang wala ngayon sa aking piling.
Tuwing pag-uwi sa office. Nahihilo ako kakaisip sa mga problema. Wala man lang nagpapagaan ng aking kalooban. Sa bahay silbi ko lang eh parang boarder na wala man lang kahit mainit na pagkain nakahain sa iyo. Kung hindi tira-tira eh sobrang lamig na ng kanin. Magaling lang sila pag araw ng sahod. Sa office naman iyon lang ang silbi mo, tagabigay ng accounts sa ibang kasama, kausap lang sa mga issues sa job. Walang matinong kaibigan dahil lahat may kanya-kanyang motibo kung bakit nagtratrabaho. Si Rain lang ang medyo ka-close ko sa office dahil siya lang nakakasabay ko pag-uwi. Sa kanya ko lang nasasabimga frustrations ko. Sa lovelife.. wag mo na tanungin. napepestehan ako sa sarili ko kung bakit patuloy akong kumakapit at nagmamahal sa taong iba naman ang mahal. Kahit anung move-on ko siya pa rin ang naiisip ko. Pilit kong inaalis ang attensyon sa kanya pero pota siya panay paramdam.
Patayin nyo na lang kaya ako para kahit isang saglit maramdaman ko naman ang ganap na kapayapaan at katahimikan. Pagod na ako kakaisip sa inyo tangina nyo. Puro kayo kayo na lang. Paano na ako. Bigyan nyo naman ako ng karapatan sumaya kahit panandalian lang. Kahit plastik ipakita nyong mahal niyo ako. Appreciate niyo ginagawa ko. Recognize nyo mga effort ko. Para maramdaman kong tao pa pala ako. Hindi makina na kung kailangan niyo lang gagamitin.
Hindi ko na alam how to cope sa mga issue sa office, bahay at lalo na sa lovelife. Nakakainis dahil pakiramdam ko mag-isa lang ako sa laban na ito. Na walang pakialam ang iba kung ano man ang mangyari sa akin. I feel so alone right now. Parang any moment i'll gonna give up at magpadala na lang sa agos sa ilog.
Kung wala lang ang ibang mga kaibigan na andyan para sa akin, hindi ko alam kung makakaya ko pa ang mga ito. I'm trying to divert my attention sa ibang activities pero at the end of the day. Hindi mo naman matatakasan ang mga problema na ito. Mali lang siguro ako sa strategy na ginagamit to cope with my problems. Ang dami-dami na kasi, na hindi ko na alam kung ano ang uunahin. Patuloy lang akong nasasaktan sa araw-araw na pakikipagsapalaran sa buhay. Yung mga taong inaasahan mo na tutulong sa iyo at magbibigay ng ginhawa at kapanatagan, sila pa ang wala ngayon sa aking piling.
Tuwing pag-uwi sa office. Nahihilo ako kakaisip sa mga problema. Wala man lang nagpapagaan ng aking kalooban. Sa bahay silbi ko lang eh parang boarder na wala man lang kahit mainit na pagkain nakahain sa iyo. Kung hindi tira-tira eh sobrang lamig na ng kanin. Magaling lang sila pag araw ng sahod. Sa office naman iyon lang ang silbi mo, tagabigay ng accounts sa ibang kasama, kausap lang sa mga issues sa job. Walang matinong kaibigan dahil lahat may kanya-kanyang motibo kung bakit nagtratrabaho. Si Rain lang ang medyo ka-close ko sa office dahil siya lang nakakasabay ko pag-uwi. Sa kanya ko lang nasasabimga frustrations ko. Sa lovelife.. wag mo na tanungin. napepestehan ako sa sarili ko kung bakit patuloy akong kumakapit at nagmamahal sa taong iba naman ang mahal. Kahit anung move-on ko siya pa rin ang naiisip ko. Pilit kong inaalis ang attensyon sa kanya pero pota siya panay paramdam.
Patayin nyo na lang kaya ako para kahit isang saglit maramdaman ko naman ang ganap na kapayapaan at katahimikan. Pagod na ako kakaisip sa inyo tangina nyo. Puro kayo kayo na lang. Paano na ako. Bigyan nyo naman ako ng karapatan sumaya kahit panandalian lang. Kahit plastik ipakita nyong mahal niyo ako. Appreciate niyo ginagawa ko. Recognize nyo mga effort ko. Para maramdaman kong tao pa pala ako. Hindi makina na kung kailangan niyo lang gagamitin.
by
Jinjiruks
January 24, 2009
11:15 AM
Random Rants
F*** you politicians, kung kelan malapit ang eleksyon saka kayo nagpapalabas ng mga TV ads, halata tuloy ang mga ambisyon niyong tumakbo. Hindi maramdaman ng mga tao ginagawa niyo, puro kayo kurakot. Kung sincere talaga kayo na pagsilbihan ang bayan hindi nyo na kailangan ng ganyan. Ano na naman kaya ang gagawin ng ibang pulitiko - magtatanim ng palay? mamumulot ng basura? Hindi na bobo ang mga Pinoy ngayon - hindi na nagpapadala sa mga Ads niyo.
Sobrang init talaga ng panahon ngayon, nakakainis. Kung kelan dapat malamig ang panahon saka pa maagang dumating ang tag-init ata. Lalo akong maluluto nito sa sariling mantika. Nakakalimutan ko nang mag excercise at jogging kada weekends. Puyat kasi lagi kakapanood ng mga balita na paulit-ulit lang.
Nakakainis din ang mga taong sobrang BAGAL maglakad. Lalo na't nasa likod ka nila. Akala mo may prusisyon sa simbahan kung sa kupad. Ayoko pa naman na bumabagal ako lalo na't gusto ko nang makauwi nang maaga.
Ayoko rin na matagal ako suklian pag sumasakay ako sa jeep. Nakakainis na kailangan pang ulit ulitin ang pagpapaalala sa kanila tungkol sa sukli. Kaya naman ginagawa ko tinataasan ko ang boses ko para suklian na agad ako. Mabuti sana kung first-in first-out sa pagsusukli eh. Eh ang kaso ikaw na ang unang nagbayad ikaw pa ang mahuhuli.
Naiinis ako sa sarili ko kung bakit pumayag pa akong makipag-kaibigan pa sa taong nagpaluha sa akin. Kailangan ko pang kontrolin ang aking nararamdaman at dumistansya sa kanila. Ako tuloy ang nahihirapan sa sitwasyon ko. Mukha akong tanga at nakalutang sa ere, sa sobrang kumplikado ng sitwasyon. Pilit kong iwas pero andito lumalapit pa rin sa akin ang pagkakataon. Peste!
Sobrang init talaga ng panahon ngayon, nakakainis. Kung kelan dapat malamig ang panahon saka pa maagang dumating ang tag-init ata. Lalo akong maluluto nito sa sariling mantika. Nakakalimutan ko nang mag excercise at jogging kada weekends. Puyat kasi lagi kakapanood ng mga balita na paulit-ulit lang.
Nakakainis din ang mga taong sobrang BAGAL maglakad. Lalo na't nasa likod ka nila. Akala mo may prusisyon sa simbahan kung sa kupad. Ayoko pa naman na bumabagal ako lalo na't gusto ko nang makauwi nang maaga.
Ayoko rin na matagal ako suklian pag sumasakay ako sa jeep. Nakakainis na kailangan pang ulit ulitin ang pagpapaalala sa kanila tungkol sa sukli. Kaya naman ginagawa ko tinataasan ko ang boses ko para suklian na agad ako. Mabuti sana kung first-in first-out sa pagsusukli eh. Eh ang kaso ikaw na ang unang nagbayad ikaw pa ang mahuhuli.
Naiinis ako sa sarili ko kung bakit pumayag pa akong makipag-kaibigan pa sa taong nagpaluha sa akin. Kailangan ko pang kontrolin ang aking nararamdaman at dumistansya sa kanila. Ako tuloy ang nahihirapan sa sitwasyon ko. Mukha akong tanga at nakalutang sa ere, sa sobrang kumplikado ng sitwasyon. Pilit kong iwas pero andito lumalapit pa rin sa akin ang pagkakataon. Peste!
by
Jinjiruks
January 22, 2009
4:08 PM
Teh Word
just a follow-up to my previous post..
Emotional exhaustion is a chronic state of physical and emotional depletion that results from excessive job demands and continuous hassles. It describes feeling of being emotionally overextended and exhausted by one's work. It is manifested by both physical fatigue and a sense of feeling psychologically and emotionally "drained".
Emotional exhaustion is a chronic state of physical and emotional depletion that results from excessive job demands and continuous hassles. It describes feeling of being emotionally overextended and exhausted by one's work. It is manifested by both physical fatigue and a sense of feeling psychologically and emotionally "drained".
by
Jinjiruks
January 21, 2009
2:45 PM
Toxic
Nagiging alarming na ang "quality" ko sa work ngayon. Ayoko ma-PIP. Huhu! Lahat naman ginagawa ko pero bakit ganito pa rin. Gusto ko magbakasyon pero hindi pwede dahil kailangan ako sa function. Ayoko na! Lunod na ako sa trabaho dito. Kahit weekends hindi rin ako makapag-pahinga.
by
Jinjiruks
January 20, 2009
6:01 PM
Tense
Maraming nangyari last Saturday na mabuti pa hindi ko na i-kwento pa sa inyo. Too complicated na umabot pa siya ng Sunday. Para akong bata na inagawan ng kendi sa sobrang iyak at senti. Nag assume lang ako nang sobra at namis-interpret siguro ang lahat ng pangyayari. Buong araw ng Sunday at Monday wala akong ginawa kundi mag-Internet sinusubukang kalimutan ang mga nangyari. Sobrang depressed ako that time. Pakiramdam ko tapos na ang lahat sa akin. Pero bandang gabi nang Monday, na-realize ko na maiksi lang ang buhay natin para sa ganitong mga tantrums ko at samaan ng loob.
Nadala lang siguro ako ng galit at hinanakit kaya may mga nasabi ako sa kanya na hindi na maganda. Hindi deserving sa kanya mga words na iyon dahil sobrang bait niya pag kami nagkakausap. Iyon nga lang siguro mali lang ang pagkakataon ko na pumasok sa puso niya dahil may matagal nang nauna. Kaya kinagabihan nag-text ako sa kanya humingi ng patawad sa mga nasabi ko at umaasa na maging magkaibigan kami ulit. Hindi naman niya ako binigo pero alam ko hindi na mababalik pa ang dating pagkakaibigan namin pero Ok lang kasalanan ko naman ang lahat. Sana maging maayos na ang lahat. At sana mabilis akong makapag-cope sa mga nangyari.
Nadala lang siguro ako ng galit at hinanakit kaya may mga nasabi ako sa kanya na hindi na maganda. Hindi deserving sa kanya mga words na iyon dahil sobrang bait niya pag kami nagkakausap. Iyon nga lang siguro mali lang ang pagkakataon ko na pumasok sa puso niya dahil may matagal nang nauna. Kaya kinagabihan nag-text ako sa kanya humingi ng patawad sa mga nasabi ko at umaasa na maging magkaibigan kami ulit. Hindi naman niya ako binigo pero alam ko hindi na mababalik pa ang dating pagkakaibigan namin pero Ok lang kasalanan ko naman ang lahat. Sana maging maayos na ang lahat. At sana mabilis akong makapag-cope sa mga nangyari.
by
Jinjiruks
10:21 AM
Welcome to the Loner's Club
Requirements:
1. Loner, prefer nyang mag-isa kaysa makasalamuha ang isang batalyon ng tao.
2. Willing magkaroon ng bagong barkada gano man ito ka-boring o kayabang.
3. Just want to have friends, no malice
4. Willing ibigay ang cellphone number nya to know someone better.
5. Malungkot at maraming drama sa buhay na hinde naiintindihan ng ibang tao.
6. Pinaka-panget or pinaka-may itsura or pinakamarameng talent or walang talent ka man.
7. Friendless.
1. Loner, prefer nyang mag-isa kaysa makasalamuha ang isang batalyon ng tao.
2. Willing magkaroon ng bagong barkada gano man ito ka-boring o kayabang.
3. Just want to have friends, no malice
4. Willing ibigay ang cellphone number nya to know someone better.
5. Malungkot at maraming drama sa buhay na hinde naiintindihan ng ibang tao.
6. Pinaka-panget or pinaka-may itsura or pinakamarameng talent or walang talent ka man.
7. Friendless.
by
Jinjiruks
January 19, 2009
10:54 AM
Clip: Dream about you - Stevie B.
yes, so 90's but this is what i feel singing right now..
Dream About You
Stevie B.
There was a time in my life
When I opened my eyes and there you were,
You were more than a dream,
I could reach out and touch you,
Girl that was long ago.
There are somethings that I guess I'll never know,
When you love someone You got to learn to let them go.
When I dream about you,
That's when everything's all right,
Your in my arms Here next to me, forever.
When I dream about you,
Girl you never go away,
Just close my eyes
Wait for my dreams,
Cause I still love, loving you.
How can I get you to see
That I'm falling apart
Since you've been gone,
I can never be sure
I could ever let go
Your love is much to strong,
There are somethings that I guess
I'll never know,
When you love someone
You got to learn to let them go.
When I dream about you,
That's when everything's all right,
Your in my arms Here next to me, forever.
When I dream about you,
Girl you never go away,
Just close my eyes
Wait for my dreams,
Cause I still love, loving you.
There are somethings that I guess
I'll never know,
When you love someone
You got to learn to let them go.
When I dream about you,
That's when every things all right,
Your in my arms Here next to me, forever.
When I dream about you,
Girl you never go away,
Just close my eyes
Wait for my dreams,
Cause I still love, loving you.
Stevie B.
There was a time in my life
When I opened my eyes and there you were,
You were more than a dream,
I could reach out and touch you,
Girl that was long ago.
There are somethings that I guess I'll never know,
When you love someone You got to learn to let them go.
When I dream about you,
That's when everything's all right,
Your in my arms Here next to me, forever.
When I dream about you,
Girl you never go away,
Just close my eyes
Wait for my dreams,
Cause I still love, loving you.
How can I get you to see
That I'm falling apart
Since you've been gone,
I can never be sure
I could ever let go
Your love is much to strong,
There are somethings that I guess
I'll never know,
When you love someone
You got to learn to let them go.
When I dream about you,
That's when everything's all right,
Your in my arms Here next to me, forever.
When I dream about you,
Girl you never go away,
Just close my eyes
Wait for my dreams,
Cause I still love, loving you.
There are somethings that I guess
I'll never know,
When you love someone
You got to learn to let them go.
When I dream about you,
That's when every things all right,
Your in my arms Here next to me, forever.
When I dream about you,
Girl you never go away,
Just close my eyes
Wait for my dreams,
Cause I still love, loving you.
by
Jinjiruks
January 18, 2009
11:01 AM
Mr. Wrong Timing
Mukhang maagang nasimula ang pagbibilang ko kung ilang beses akong mabibigo sa pag-ibig. Kahapon pa lang although it's only an EB with LPM (kahit super late na siyang nakarating), kailangan ko nang supressed itong nararamdam ko sa kanya dahil mukhang sila na ni ***. Ewan ko kung bakit hindi pa niya ako i-diretso nung nagkausap kami at hindi daw siya sigurado pero someone already confirmed it for me. Ganun siguro talaga ang buhay.. tama-tama naririnig ko kanta ni Ogie AlcasidBakit ba hindi ka nakilala ng
Ako'y nag-iisa.
Sino ang iibigin,
Ikaw sana..
Kung kailan handa mo nang buksan ang puso mo sa iba, saka naman isinarado niya ito dahil may nakauna na. Nakakahiya dahil masyado na akong matanda sa ganitong mga bagay, na dapat eh financial stability etc. ang inaatupag. Pasensya na. Late bloomer lang sa ganitong pagkakataon. Nagawa ko pang umiyak habang papauwi sa isang jeep, buti na lang at naka-cap ako kaya hindi masyadong pansin. Nakakalungkot nga lang coz there's no one to comfort me on this situation. I'm always on my own. Sanay na ako. Dapat maging immune na ako dahil ako rin masasaktan in the end. Talang pinanindigan ko na itong taguri ko sa isang message board na "Mr. Wrong Timing" sa lahat ng situation na lang. Tuloy ang buhay.. Divert attention siguro. Enjoy the rest of my life na lang.
Salamat nga pala sa advice mo sa akin El Capitan Jack Sparrow (malalaman mo rin kay Joms ang nangyari..), tama nga si Joms sa iyo na ikaw ang foundation ng group coz of your wisdom, nais ko lang i-share sa iba..
Sorry kung medyo magiging madaldal ako sa reply na to. I want to help but I don't know how. Pero I'll give you my insights kahit di ko alam kung ano talaga yung pinaghuhugutan ng problem mo ngayon.
Kung ganun kadali hanapin ang true love eh di sana wala ng taong nalulugmok ngayon sa kalungkutan pagdating sa relationships. Pero bago natin hanapin yun sa iba, simulan natin sa atin mismo. True love can wait. And sa dami ng tao sa mundo, masyadong maliit yung chance na walang makapansin sayo. Pero hindi rin naman lahat ng nakakapansin sayo eh gusto mo rin. Kaya isipin mo, na kung nasaang sitwasyon ka man ngayon, hindi ka nag iisa. May mga taong pareho kayo ng hinahanap, pero hindi lahat ng gusto natin ibinibigay agad. Kung nakukuha natin agad ang gusto natin ng ganun kadali, sino pa bang magdarasal? Eh paano kung yung gusto mo eh magbibigay kalungkutan naman sa iba? Kailangan mo rin intindihin kung bakit nangyayari sayo yung mga bagay na yan ngayon. Sa ngayon di mo malalaman ang kasagutan pero darating ang panahon na malilinawan ka rin. Masyadong maikli ang oras natin dito sa mundo para igugol sa kalungkutan.
Hindi rin maganda na umusbong ang relasyon ng galing sa kalungkutan. Minsan pag may nakita tayong tao na may nagaangat sa atin galing sa kalungkutan eh akala natin "sya na" ang hinahanap natin. Eh paano kung dumating yung panahon na di na nya tayo magawang pasayahin? Iiwan mo sya? Hindi ba nagmamahal tayo para pasayahin ang iba at hindi ang sarili natin? Kaya nga sabi ko sayo, magsimula ka sa sarili mo. Iwanan mo yung kalungkutan kasi hindi mo maibabahagi ng tama ang sarili mo sa iba kung puno ka ng hinananakit at pangamba. I-enjoy mo ang buhay na walang partner. Di mo mamamalayan na marami na palang nakakapansin sayo dahil naattract sila sa energy na pinapakita mo.
Alam mo, nasasabi ko to dahil napagdaanan ko to. I even took anti-depressants for years nung sa tingin ko eh walang kayang tumulong sa akin. The drug made me feel calm but it didn't change me the way I feel now. Check your personality. Pinapakita mo ba sa tao kung gaano ka pleasant ang personality mo? If other people can't help you, did you try God? I don't know if you're a non-believer but for me no one can get peace of mind and true happiness apart from HIM.
Ibibigay sayo ang gusto mo kung karapat-dapat ka ng tanggapin yun. At ibibigay yun sayo sa tamang panahon, hindi sa panahon na gusto natin. Paano kung nakuha mo agad yung taong hinahanap mo pero yung sarili mo hindi mo pa maayos. Tapos hindi yun nagwork dahil sa pagkukulang mo dahil di ka pa handa. Hindi ba't nakakapanghinayang?
Kaya bro, wag mo masyadong dibdibin lahat. I-enjoy mo yung company sa TC or HB or sa ibang group of friends. True friendships last a lifetime. Mas sigurado ka dun kaysa hanapin yung special someone na yun. Habang nageenjoy ka sa mga friends mo malay mo dun mo makilala yung hinahanap mo.
Ako'y nag-iisa.
Sino ang iibigin,
Ikaw sana..
Kung kailan handa mo nang buksan ang puso mo sa iba, saka naman isinarado niya ito dahil may nakauna na. Nakakahiya dahil masyado na akong matanda sa ganitong mga bagay, na dapat eh financial stability etc. ang inaatupag. Pasensya na. Late bloomer lang sa ganitong pagkakataon. Nagawa ko pang umiyak habang papauwi sa isang jeep, buti na lang at naka-cap ako kaya hindi masyadong pansin. Nakakalungkot nga lang coz there's no one to comfort me on this situation. I'm always on my own. Sanay na ako. Dapat maging immune na ako dahil ako rin masasaktan in the end. Talang pinanindigan ko na itong taguri ko sa isang message board na "Mr. Wrong Timing" sa lahat ng situation na lang. Tuloy ang buhay.. Divert attention siguro. Enjoy the rest of my life na lang.
Salamat nga pala sa advice mo sa akin El Capitan Jack Sparrow (malalaman mo rin kay Joms ang nangyari..), tama nga si Joms sa iyo na ikaw ang foundation ng group coz of your wisdom, nais ko lang i-share sa iba..
Sorry kung medyo magiging madaldal ako sa reply na to. I want to help but I don't know how. Pero I'll give you my insights kahit di ko alam kung ano talaga yung pinaghuhugutan ng problem mo ngayon.
Kung ganun kadali hanapin ang true love eh di sana wala ng taong nalulugmok ngayon sa kalungkutan pagdating sa relationships. Pero bago natin hanapin yun sa iba, simulan natin sa atin mismo. True love can wait. And sa dami ng tao sa mundo, masyadong maliit yung chance na walang makapansin sayo. Pero hindi rin naman lahat ng nakakapansin sayo eh gusto mo rin. Kaya isipin mo, na kung nasaang sitwasyon ka man ngayon, hindi ka nag iisa. May mga taong pareho kayo ng hinahanap, pero hindi lahat ng gusto natin ibinibigay agad. Kung nakukuha natin agad ang gusto natin ng ganun kadali, sino pa bang magdarasal? Eh paano kung yung gusto mo eh magbibigay kalungkutan naman sa iba? Kailangan mo rin intindihin kung bakit nangyayari sayo yung mga bagay na yan ngayon. Sa ngayon di mo malalaman ang kasagutan pero darating ang panahon na malilinawan ka rin. Masyadong maikli ang oras natin dito sa mundo para igugol sa kalungkutan.
Hindi rin maganda na umusbong ang relasyon ng galing sa kalungkutan. Minsan pag may nakita tayong tao na may nagaangat sa atin galing sa kalungkutan eh akala natin "sya na" ang hinahanap natin. Eh paano kung dumating yung panahon na di na nya tayo magawang pasayahin? Iiwan mo sya? Hindi ba nagmamahal tayo para pasayahin ang iba at hindi ang sarili natin? Kaya nga sabi ko sayo, magsimula ka sa sarili mo. Iwanan mo yung kalungkutan kasi hindi mo maibabahagi ng tama ang sarili mo sa iba kung puno ka ng hinananakit at pangamba. I-enjoy mo ang buhay na walang partner. Di mo mamamalayan na marami na palang nakakapansin sayo dahil naattract sila sa energy na pinapakita mo.
Alam mo, nasasabi ko to dahil napagdaanan ko to. I even took anti-depressants for years nung sa tingin ko eh walang kayang tumulong sa akin. The drug made me feel calm but it didn't change me the way I feel now. Check your personality. Pinapakita mo ba sa tao kung gaano ka pleasant ang personality mo? If other people can't help you, did you try God? I don't know if you're a non-believer but for me no one can get peace of mind and true happiness apart from HIM.
Ibibigay sayo ang gusto mo kung karapat-dapat ka ng tanggapin yun. At ibibigay yun sayo sa tamang panahon, hindi sa panahon na gusto natin. Paano kung nakuha mo agad yung taong hinahanap mo pero yung sarili mo hindi mo pa maayos. Tapos hindi yun nagwork dahil sa pagkukulang mo dahil di ka pa handa. Hindi ba't nakakapanghinayang?
Kaya bro, wag mo masyadong dibdibin lahat. I-enjoy mo yung company sa TC or HB or sa ibang group of friends. True friendships last a lifetime. Mas sigurado ka dun kaysa hanapin yung special someone na yun. Habang nageenjoy ka sa mga friends mo malay mo dun mo makilala yung hinahanap mo.
by
Jinjiruks
9:06 AM
He Says
"Man by nature is supposed to be insatiable. We are not contented with life. We are always seeking. Seeking for something better, seeking for the best. Unfortunately, we do know that we do not always get what we want. Thus, we tend to stop somewhere else. But when do we know when to stop? Surprisingly, it is when we feel that we have already exhausted ourselves, everything. Contentment is when man learns that no matter how he spent time seeking for something or someone, at the end of the day, he would settle for what he already has.
I guess the most important thing in finding true love is to look always at the present. We need to contend with what we have now. If we are having a relationship right now, let us treasure it, relish it, and do the most of what we are having. Let us not dwell on the past because they are already lessons learned. Let us not look towards the future because they are dreams uncertain."
-Dialogue on a True Love, Trey's Just for the Trip
I guess the most important thing in finding true love is to look always at the present. We need to contend with what we have now. If we are having a relationship right now, let us treasure it, relish it, and do the most of what we are having. Let us not dwell on the past because they are already lessons learned. Let us not look towards the future because they are dreams uncertain."
-Dialogue on a True Love, Trey's Just for the Trip
by
Jinjiruks
January 17, 2009
10:13 AM
Subscribe to:
Posts (Atom)